Vandaag was ik bij de Mediamarkt. Ik kwam voor een nieuwe laptop maar werd aan alle kanten verleid om meer dan dat te kopen. Vroeger viel ik daarvoor, net als iedereen om me heen. 

Een bezoekje aan de MediaMarkt is voor mij geen pretje, kan ik je zeggen. Ik heb eigenlijk stiekem een hekel aan alles wat een snoer heeft. Zeker als het net nieuw is en ik eigenlijk nog niet weet hoe het werkt. Maar mijn laptop was kapot. Echt stuk. Het scherm was gebarsten tijdens een reisje in een te volle rugzak. Ai. Nu was het ding al bijna vier jaar oud en had het heel wat vlieguren gemaakt, dus ik kon me erin berusten. Een nieuwe dan maar. Er was een aanbieding bij de Mediamarkt, dus gingen we er kijken. Nou, dat lukte allemaal prima dankzij manlief die mee was. Voor 272 euro schrijf ik dit stukje op mijn nieuwe Chromebook. Helemaal blij mee.

Lees ook: Zo overtuig je je lief om mee te sparen

In de rij voor de kassa werd ik langs allerlei mogelijke impulsaankopen geleid. Van snoertjes tot parkeerschijven en koffiepads. Beetje speelgoed ook nog, werkt altijd goed wanneer je kind er in de rij om begint te drammen. Ik was eerlijk waar de enige die niets meepakte. Want zo noemen ze dat bij Mediamarkt. ‘Meepakkers.’ Dat zijn kleine dingen die je eigenlijk niet nodig hebt maar toch even mee grist. Ik denk dat mensen dat vooral doen omdat ze denken dat het goedkoop is, door die vette letters waarin de winkel dat beweert. Ik zag een grote stapel met de koffiepads die mijn man altijd gebruikt. Ik was dus geïnteresseerd. Zeker toen erboven stond dat het unieke aanbieding was. Goedkoop, spectaculair. Dat soort teksten. Toen zag ik de prijs: exact hetzelfde als bij de Albert Heijn.

Voor me stond een stel. De vrouw wees naar een product in zo’n grote graaibak en vroeg haar man wat het was. Het was een Chromecast, een apparaatje waarmee je alles wat je op je telefoon tablet kijkt, kunt streamen naar de tv. Toen haar man dat uit had gelegd, besloot ze er een mee te nemen. 39 euro. Ka-tjing. Niet dat ze dat ding nodig hadden. Ze wist voor de uitleg niet eens wat het was. Toch nam ze het mee. Alsof het gratis was. Ik verbaasde me erover en dacht toen opeens: ik deed dat vroeger ook. Ooit had ik een vriend die het zelfs een leuk uitje vond om ‘even bij de Mediamarkt te gaan kijken.’ Hij had helemaal niets nodig, maar had zin om zich te laten verleiden tot een aankoop die hij niet nodig had. Wat zit de mens toch raar in elkaar. Inmiddels weet ik beter. Ik weet nu iets wat ik vroeger niet wist. Namelijk dat ik geen zin heb om te werken voor geld dat ik vervolgens uitgeef aan dingen die ik niet nodig heb. Dat is werken voor niets. Werken voor onzin, prut, meuk. Daar ga ik niet zo hard voor werken. Ik verliet de Mediamarkt met alleen mijn nieuwe laptop. Geen snoertjes, geen muis, geen verzekering. En daar was ik eigenlijk best trots op.

Lees ook: Doorbreek het patroon van meer, beter en groter