vroegpensioen, pensioen, vervroegd pensioen, prepensioen, pre-pensioen, sparen, beleggen, investeren, crowdfunding, porterenee, arjan, stoppenvoormijnvijftigste.nl

Stop jezelf te belonen met luxe en spullen. Beloon jezelf liever met een fijner leven.

‘Ik heb zo hard gewerkt, ik heb dit wel verdiend.’ Ik zei dat vroeger vaak. Vervolgens kocht ik een paar laarzen van 200 euro, boekte een massage of een hotelovernachting. Nu ik mijn werk leuker vind en minder werk, heb ik die luxe minder nodig. Gewoon omdat ik mezelf er niet meer mee hoef te troosten.

Ik heb me wat geld uitgegeven aan luxe, zeg. Ik noem het nu luxe, omdat ik zie dat het niet bepaald eerste levensbehoefte was. Toen zag ik dat anders. Ik werkte zo hard dat mijn nek compleet vast zat. Dus had ik een massage nodig. Mijn hoofd was zo vol met to do-lijstjes, dat ik écht even een weekend weg moest. Ik beloonde mezelf op die manier voor hard werken. En ik vond dat ik dat verdiende, omdat zoveel werken best zwaar was. Het was een vicieuze cirkel, waarin ik terecht kwam zonder dat ik het door had. Tot ik op een gegeven moment zo hard werkte, juist omdat ik die extra uitgaven wilde doen.

Lees ook: Minder wensen = meer vrije tijd

Ik las laatst een Amerikaanse blog onder de titel: ‘When luxuries become necessities.’ Dat wilde ik lezen. Ik begreep meteen waar het over ging. We denken dat we zoveel nodig hebben. Dat er zoveel dingen zijn waar we niet meer zonder kunnen. En dat is natuurlijk bullshit. Ze somden in het artikel een prachtig en herkenbaar lijstje op. Van dingen waar we vroeger prima zonder leefden, en die we nu als eerste levensbehoefte zien. Je smartphone bijvoorbeeld. Of koffie. Mijn persoonlijke toevoeging: vakantie. We zijn zo afhankelijk geworden van deze zaken, omdat het ons helpt ontsnappen aan de dagelijkse realiteit. Die is voor veel mensen: een baan die ze niet perse leuk vinden en thuis ook nog volop werk aan de winkel. Een chronisch gebrek aan vrije tijd en een vol hoofd. Dus scrollen we weg van die realiteit op onze smartphone en genieten we even van dure koffie met een smaakje.

Het gekke is: juist door (deels) afstand te doen van die luxe, kun je je leven veranderen in een leven dat je wel gelukkig maakt. Een leven dat je wel voldoening geeft. In zo’n leven is het niet meer nodig om jezelf voortdurend te belonen.

Onlangs sprak ik iemand die zei: ‘We hebben veel leuke dingen in het vooruitzicht. Daar word ik heel blij van.’ Ik vroeg haar om wat voor dingen dat ging. Nou, vertelde ze, ze kregen een houtkachel in huis, ze hadden een extravagant verjaardagsfeest voor hun kind gepland met catering én springkussen en de vakantie naar Italië kwam eraan. Zoveel mensen leven van troost naar troost. Het werk is misschien klote. Je gaat iedere dag met tegenzin. Maar ‘s avonds kun je lekker bijkomen bij die houtkachel, die jullie voor duizenden euro’s in huis hebben laten plaatsen.

Lees ook: De ene geldrealisatie die mij rijk maakt(e)

Als je uitrekent wat die houtkachel, de catering, het springkussen en die vakantie kosten, kon je zonder dit soort uitgaven wel wat minder werken. Doe ook nog eens wat bewuster boodschappen (lang leve de Lidl en een lijstje), gooi wat onnodige verzekeringen eruit, zeg abonnementen op en voila: je hebt de financiële ruimte om je leven meer in te richten zoals jij wilt. Dan heb je die houtkachel helemaal niet nodig om naar uit te kijken wanneer je de uren aftelt achter je bureau. Dan kun je gewoon genieten van nu. Dan kun je solliciteren op een baan die veel leuker is, maar minder verdient. Dan kun je minder gaan werken of heb je financieel de ruimte om bijvoorbeeld je eigen bedrijf te beginnen. Wat het ook is dat jouw leven fijner maakt.

Mensen zeggen wel eens: je ontzegt jezelf veel. Zo ervaar ik dat helemaal niet. Wij gaan gewoon uit eten en op vakantie. Ik rij wel een gare auto en krijg mijn boodschappen niet aan de deur bezorgd. Maar dat voelt nu niet alsof ik iets mis. Wanneer je je leven zo weet te krijgen als je zou willen, heb je de troost van al die luxe niet nodig. Dan heb je die hebbedingen niet nodig. Laatst ontmoette ik een volwassen man die een drone van 3.000 euro had gekocht. Wilde ‘ie hebben en meteen besteld. Zijn vrouw zei: ‘Hij werkt er hard genoeg voor.’ Wanneer je die consumptieve troost niet meer nodig hebt, zul je het ook niet missen. Je levert (een deel van) het materiële in, om je eigen leven (meer) terug te krijgen. Het is een knop die om gaat in je hoofd. Dat vraagt krach en enthousiasme. Maar ik kan je vertellen: het werkt!

Share

19 Comments

  1. HereIsTom Reply

    Inderdaad al die (overdreven) luxe is helemaal niet nodig om gelukkig te zijn, sterker nog je bent er maar even gelukkig van, het nieuwe is er meestal snel vanaf.
    Wij rijden ook een kleine goedkope tweedehands auto, kost ons maar 50 euro p.mnd. en brengt ons overal naartoe 😉

  2. Audrey Reply

    Yes, heel erg mee eens! Ik vind het zelf ook opvallend hoe het voor andere mensen echt nodig is om elk jaar – of zelfs meerdere keren per jaar – op vakantie te gaan. Je kunt ook enorm genieten van wat je al in de buurt hebt. Nu ben ik zelf ook niet zo’n wereldreiziger, maar ik vind het leuker om eens in de paar jaar een mooie reis te maken en daar dan ook echt optimaal van te genieten dan dat je elk jaar op de automatische piloot weggaat omdat iedereen dat nou eenmaal doet.

  3. Karin Reply

    Ik ging eens mee varen met iemand. Hij had onzettend veel geld en een prachtige sloep. Zegt hij tegen mij “doe je ogen eens dicht … jaaa??? Of je nu op een luxe jacht zit of in een opblaasbootje. De zon blijft het zelfde ? Dat heb ik altijd onthouden… 😉

  4. Diane Reply

    Heb je helemaal gelijk in! Ik verbaas me er vaak over hoeveel geld andere mensen uitgeven aan dingen waar ik geen waarde aan hecht. Maar zij werken dan ook dubbel zoveel als ik om dat te kunnen betalen.

  5. Renate Reply

    Mooi verhaal Renee. Het effect wordt nog sterker als je de inhoud van deze blog laat inzinken! Waar zijn we soms toch mee bezig….

  6. Frank | GeldGewoontes.nl Reply

    Hier sluit ik me volledig bij aan.
    Het menselijk vermogen om zich razendsnel aan te passen aan vernieuwingen werkt gelukkig ook andersom. Waardoor je weer net zo gemakkelijk aan, in voor andere mensen hun ogen, een wat sobere levensstijl went.

    Zelf werk ik de laatste paar jaar gemiddeld nog maar 3 dagen per week, terwijl ik, met een modaal inkomen, meer spaar als voorheen. Het is gewoon een kwestie van simpele aanpassingen, niet mee willen doen aan de ‘rat race’ maar gewoon je eigen koers varen.

    De overdaad aan spullen ruil ik dan ook graag in voor de rust van geest en zeeën aan vrije tijd die ik nu ervaar.

  7. Bouk Reply

    Weet je wat ik ook vind, ik hou ervan om op vakantie te gaan hoor, echt lekker naar de zon enzo. Maar er zijn dus mensen die 49 weken per jaar keihard werken, om in de zomer 3 weken naar een heel ver oord vliegen om met hun bakkes op het strand “bij te komen” van alle hectiek. Dan denk ik alweer: waarom niet 49 weken wat relaxter leven, veel tijd voor de dingen die jij belangrijk vindt en dan 3 weken vakantie waarin je denkt; wat zullen we eens gaan doen? Maar zo leven helaas niet heel veel mensen….

  8. Amy Reply

    Wat heb je een mooie blogpost geschreven, waar ik echt even over heb zitten nadenken. Ik ben het met je eens: er is heel veel luxe om ons heen waar we prima zonder kunnen. Ik denk dat mooie spullen kopen inderdaad voor veel mensen een soort troost biedt, iets wat ze zichzelf geven door de ratrace van lange werkdagen maken en nooit tijd hebben voor iets anders. Maar uiteindelijk gaat het erom, zoals jij ook schrijft, dat je je leven leeft zoals je zelf wil.. voor mij betekent het dat ik schoenen van vijfhonderd Euro bizar vind en nooit zou kopen. Ik heb het niet nodig en geniet veel meer van andere dingen. Maar een ander heeft die interesse wel. Is het (dan) altijd troost of een bewuste keuze om je geld aan te spenderen?

  9. MsMimi Reply

    Ik realiseer me door jouw blog ineens waar ik denk een bepaalde mate van genieten te missen: collega’s, vriendenen buren kopen en doen dingen waar ik geen behoefte aan heb. Ik dacht dat het aan mij lag, dat ik niet goed kon genieten maar door jouw blog besef ik me dat het andersom is: ik heb die dingen niet nodig omdat ik zo al geniet en minder te compenseren heb?

  10. Maris | Moneyzz.nl Reply

    Mooi verhaal en helemaal waar ook. Als ik nu kijk naar waar ik vroeger mijn geld wel niet allemaal aan uit gaf denk ik nu weleens; goh wat zonde. Ik had een stuk rijker kunnen zijn.
    Maar beter dat je je dat ooit beseft dan helemaal nooit!

  11. Suus Reply

    Mooi verhaal en ben het er zeker eens! Behalve met het stukje vakantie/reizen.

    Er zijn vast mensen die zich het hele jaar door het apelazerus werken om vervolgens 3 weken op vakantie te willen “bijtanken”. Echter, hoeft dit natuurlijk niet altijd het geval te zijn.

    Ik vind dat je de term vakantie erg over één kam scheert. Ten eerste hoeft een vakantie niet duur te zijn en ten tweede zijn er mensen waaronder ik die graag verschillende plekken op de wereld willen ontdekken.

    Er is zoveel moois en daarbij zijn er helaas ook zoveel trieste dingen te zien. In mijn ogen is reizen de beste leerschool die er maar is en dat is ontbetaalbaar.

    Desondanks lig ik nu gratis te genieten op het ligbed in mijn hier in NL. Ik ben 32 en werk ondertussen niet fulltime meer.

    Linksom of rechtsom geeft iedereen geld uit aan dingen die niet tot een 1e levensbehoefte horen en dat is oké. Ik vind je artikel nogal zwart-wit. Het zijn die keuzes die je maakt en de prioriteiten die je stelt. Dingen kunnen waarderen zowel groot als klein is volgens mij waar de essentie ligt en zorgt voor de juiste mindset.

  12. Debbie Reply

    Ik vind het artikel ook erg kort door de bocht. Alsof iedereen die zichzelf wat luxe toezegt eigenlijk ontevreden is met zijn met zijn werk. Het is oké om geld uit te geven aan wat luxe. En wat luxe is, dat is voor iedereen wat anders. Voor sommige is dat een houtkachel. Misschien roept dat warme herinneringen bij ze op aan vroeger…..

  13. Marina Reply

    Tja… soms vond ik je stukjes wel wat ‘kort door de bocht’ en vertelde dan vooral mezelf dat het een keus is, voor iedereen. En dat ik de keus maakte om… Gelukkig leer je door het leven. En blijken stukken als die van jou dan in je achterhoofd mee te blijven spelen. Dus ben ik stapje voor stapje steeds meer gaan miniseren. Nieuw jasje? Waarom? Omdat ik er hard voor werk? Omdat ik er gelukkiger van word?
    Ruim 2 jaar geleden ben ik gestopt met kleding kopen. Tenminste, met de hoeveelheden die ik kocht. Een nieuwe blouse? Dan moest die blouse minimaal bij 3 broeken/rokken en 3 jasjes passen. Niet? Dan is het geen blouse voor mij. En ik moet nog écht gaan starten met de ‘capsule wardrobe’.
    Vorige maand is de beslissing gevallen; we gaan ons huis verkopen. We gaan héél veel wegdoen. We gaan van ruim 120m2 naar ongeveer 30m2. Tiny dus. Vandaag heb ik de inventarisatielijst van onze bijkeuken gemaakt (5 ovenschalen waarvan ik niet eens meer wist dat ik ze had!) . En van onze hal; ‘auw! de pentekeningen die al bijna 100 jaar in de familie zijn, wat ga ik daarmee doen?’. Gelukkig hebben we nog wel even tijd. Maar ondanks die beschikbare tijd blijft het wel spannend; loskomen, verder kijken, keuzes maken die soms venijnig kunnen steken. Waar het in gaat resulteren? Keuzes kunnen maken voor mijn dagelijks bestaan, voor mijn werk, de mensen waar ik van hou, het werk wat ik wil doen, betaald of om niet… Ik kan dadelijk écht kiezen. Ook voor vijf keer op vakantie gaan, trouwens. En dat is een enorme vrijheid!

    1. Renee Lamboo Post author Reply

      Wat mooi om te lezen, Marina. Super stoer!! En die capsule wardrobe, daar zul je toch aan moeten met 30m2 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *