Zondegeld, ken je die uitdrukking? Dat is voor mij een snelheidsboete of spijkerbroek die je nooit draagt. Ooit betaalde ik iedere maand 55 euro voor mijn telefoon. Dat vind ik nu ook zondegeld. Mijn telefoonrekening anno nu? 10 euro per maand. En dat is een besparing die zo is geregeld.

De nieuwste Samsung Galaxy. Een witte. Ooit was ik daar de trotse eigenaar van. Nou ja, eigenaar. Ik huurde ‘m eigenlijk van de telefoonwinkel. Iedere maand betaalde ik 55 euro. Daarvoor kreeg ik 300 belminuten, een beetje internet en die telefoon dus. Het was allemaal flink ondoorzichtig. Wat ik nu precies betaalde voor het bellen, het surfen en apart voor de telefoon? Geen idee. Het was een beetje zoals hypotheekadvies vroeger was. Als je niet goed oplette, had je niet eens door dat je extra betaalde. Los een telefoon kopen gebeurde amper in die tijd. Ik weet nog dat je achterin de winkel een klein hoekje had met toestellen die los een beetje betaalbaar waren en je kon combineren met een sim-only abonnement. Daar stonden een paar bejaarden naar te kijken. Niet jonge mensen. Niet ik. Nee, joh. Ik betaalde op een dag zelfs extra voor een witte Samsung, in plaats van een zwarte. Geen idee waarom. Vond ik cooler. Dat gold in die tijd. Alles was in het wit net wat exclusiever. Net iets meer dat-moet-je-hebben.

Lees ook: 10 x besparen zonder dat je leven minder leuk wordt

Die 55 euro per maand betaalde ik twee jaar lang. Het lullige was: na één jaar liet ik mijn telefoon vallen en sprongen er ontelbaar scheuren in het scherm. Het gezicht van mijn lief, op de achtergrond van mijn scherm, had in één klap duizend rimpels. Niet de schuld van de fabrikant, gewoon mijn pure onhandigheid. Iets wat me niet vreemd is. Ik moest een nieuwe telefoon maar kon nog niet van mijn abonnement af, waarin ik indirect nog betaalde voor mijn oude, inmiddels overleden toestel. Daar was ik flink zuur van. Bij mij ging toen een knop om. Nu mijn telefoon stuk was, werd ik opeens geconfronteerd met het idee dat die telefoon een soort lening was. Dat ik die nog aan het afbetalen was. Dus ging ik met mijn spaarpot naar de telefoonwinkel. Ik kocht voor 250 euro een degelijke telefoon met een lelijk maar o-zo-praktisch hoesje tegen scheuren. In saai zwart. En met alleen de functies die ik echt iedere dag gebruikte. Daarbij sloot ik een sim-only abonnement af.Dat kostte me 10 euro per maand. Natuurlijk sloeg ik thuis even aan het rekenen. De aankoop van mijn telefoon, had ik in zes maanden terug verdiend. Prima deal!

Lees ook: Minder wensen = meer vrije tijd

Nu denk je misschien: ach, die paar euro. Weet je dat Warren Buffet een fanatiek bespaarder is? Als ze dit in Amerika ook hebben, weet ik zeker dat hij ook sim-only belt. Al verdient hij iedere dag meer dan wij met zijn allen in een heel leven doen. Of overdrijf ik nu een beetje? Het gaat voor mij niet om zuinig zijn, perse. Het gaat erom dat ik hard werk voor mijn geld en dat ik met dat geld graag dingen doe waar ik blij van word. Bellen is best leuk en handig, maar het bepaalt nu niet bepaald mijn levensgeluk. Dus geef ik daar een tientje aan uit en van wat ik overhoud ga ik lekker met een vriendin of mijn man uit eten. Of ik spaar het om grotere dromen uit te laten komen.

Hoera, in oktober ligt mijn boek ‘Duur huis, nooit thuis’ in de winkels. Je kunt ‘m nu al reserveren via bol.com.