Marielle had 1,5 ton schuld

150.000 euro schuld. Je kunt het je haast niet voorstellen. Dat is het bedrag waarmee Marielle Vreeken in de schuldsanering belandde. “Nu ik niets meer bezit, weet ik hoe bevrijdend dat is.”

Marielle:

“Joris’ familie was rijk. Dat wist iedereen in Arnhem. Ze runden al jaren een goedlopend bedrijf. Zijn moeder reed een Maserati, zijn vader een Jaguar. Toen Joris en ik op mijn 23e verliefd werden, belandde ik in een wereld die ik niet kende. Een wereld waarin alles kon. Ik werkte als bouwkundig tekenaar, had een prima salaris maar leefde zuinig, zoals mijn ouders me geleerd hadden. Ik wilde sparen voor later. Joris vond dat onzin. Je leeft toch nu? Hij droeg pakken van Boss. In zijn kledingkast hingen stropdassen van 100 euro. Toen ik voor het eerst met hem ging winkelen, kocht hij een trui van 400 euro. ‘Doe eens gek,’ zei hij.

Lees ook: ‘We leven met het hele gezin van één parttime salaris’

Eindelijk was ik bevrijd van de beperking die geld altijd was. Ik gooide mijn parfum van het Kruidvat weg en kocht alleen nog geurtjes van Yves Saint Laurent, mijn make-up was van Dior. Voor honderden euro’s haalde ik eten bij de traiteur. Joris betaalde vaak, ik zelf ook, en als we het niet hadden leenden we gewoon. Mijn familie vond dat uiterlijk vertoon belachelijk. Ze herkenden me amper nog, zeiden ze. Het maakte me boos. Gunden ze me dit leven soms niet? Ons contact werd steeds slechter. Ik maakte me er niet zo druk om. Ik had wel wat anders te doen. Een nieuwe auto kopen, bijvoorbeeld, want de Nissan Sunny die ik had kon écht niet meer.

Een Alfa Romeo, die moest het worden. In zo’n Italiaanse auto kon ik tenminste gezien worden. Glimmende velgen, strakke bekleding, dat beroemde slangenlogo groot voorop. Mijn werkgever bood aan me de aankoopsom te lenen, omdat de leaseauto die hij eerder beloofde niet door kon gaan. Van een leninkje meer of minder lag ik niet wakker. Mijn vriend was het met me eens: ‘We verdienen toch goed? En je maakt vast snel promotie.’ Zo was het. Toen ik in mijn eigen Alfa Romeo naar huis reed, voelde ik me de koning te rijk. Een meisje opgegroeid in een rijtjeshuis, met een moeder die huisvrouw was en een vader die werkte als conciërge, in zo’n wagen. Een die uitstraalt: Ik heb het gemaakt. Ik ben iemand. Over de linkerrijbaan scheurde ik iedereen voorbij. Pure euforie. Weg met middelmaat, leve de luxe.

Na 7 jaar samen kochten Joris en ik een huis. Een vrijstaande villa met zes slaapkamers en twee badkamers. Weg uit die suffe woonwijk. Het huis was prachtig. De buitenkant van steen, binnen alles van hout. We lieten wat muurtjes verwijderen en creëerden zo een grote ruimte met een open keuken. Ik had wat contacten in keukenbranche en wist met korting een keuken ter waarde van 80.000 euro op de kop te tikken. Het mooiste stenen blad, een dubbele wasbak, het meest luxe, professionele fornuis. Niet dat ik van koken hield, maar het was zoals ik altijd al wilde wonen.

Lees ook: Door een familielid belandde ik in de schuldsanering

Dat nuchtere, cynische stemmetje dat soms in mijn hoofd klonk: ‘Zeven vette, zeven magere jaren,’ probeerde ik te negeren. Meestal lukte dat. Naarmate de jaren verstreken steeds minder goed. Het bedrijf van Joris en zijn familie liep slecht en de aflossingen en rentes over onze leningen moesten wel betaald worden. Het voelde als jongleren. Het ene gat met het andere vullen. Joris wuifde mijn zorgen weg. ‘Een echte ondernemer houdt altijd zijn hoofd boven water,’ zei hij dan. Even vertrouwde ik daarop, maar ‘s avonds wanneer we in onze dure waterbed lagen, hield de paniek me wakker.

Op een dinsdag in april kwam er een einde aan het leven waar ik na tien jaar zo aan gewend was geraakt. Joris belde me op mijn werk. Aan zijn stem hoorde ik dat het mis was. Ik liep naar een leegstaand kantoortje verderop en trok de deur achter me dicht. ‘Onze vakantie gaat niet door,’ zei hij. We zouden in Noord-Afrika gaan genieten van zon en zee. ‘Ik ben over de kop.’ Hij vertelde het zo luchtig, alsof hij me vroeg een boodschapje te halen. Wat? Hoe? Wanneer? Voordat hij mijn vragen kon beantwoorden begon ik te snikken. Ik had misschien als een gek geleefd de laatste jaren, maar ik was niet gek. Ik wist dat we al onze leningen niet konden betalen van alleen mijn salaris. We deden aan de wereld voorkomen alsof we veel bezaten, maar als het erop aankwam was alles van de bank.

Die middag kwamen ze Joris’ BMW al ophalen. Huilend liep ik door ons huis. Al die spullen, al die troep, al die dingen, het heeft ons kapot gemaakt. Het feest was voorbij. Joris wilde niet toegeven en weigerde een bijstandsuitkering aan te vragen. Na een paar maanden vond hij een nieuwe baan. Toen bleek dat hij daar geld achterover drukte, was het voor mij voorbij. Deze man was ziek. Geobsedeerd door bezit. Zonder ook maar iets mee te nemen liep ik de deur uit. Stik in je klote spullen! Ik heb hem nooit meer gezien. Hij verdween spoorloos. De makelaar had via via gehoord dat hij in Dubai zat. Het zou me niets verbazen.

Lees ook: Single mom Jorien: Ik kon in 3 jaar een derde van mijn hypotheek aflossen

Met zijn vertrek kwam alle schuld op mijn bordje, 154.000 euro om precies te zijn. Bijna drie jaar lang zat ik in de schuldsanering. Ik leefde op 50 euro per week. Niet alleen om te eten, ook voor kleding, tandpasta, meubels, alles. Af en toe, wanneer ik in de Lidl de rekken afstruinde, verlangde ik even naar vroeger. Niet eens naar de traiteur of de Bijenkorf, maar gewoon naar winkelen bij de Hema zonder bang te zijn dat mijn pinpas weigert. En toch wist ik altijd: ik moet nu volhouden, dan krijg ik een nieuwe kans. Joris zal altijd op de vlucht moeten blijven. Ik neem mijn verantwoordelijkheid.

Een paar weken geleden deed ik mee aan een rommelmarkt in mijn dorp. Servies van Wedgewood, spullen van Villeroy en Boch. Weg ermee. Die troep herinnerde me aan een tijd waarin ik iemand was die ik nu verafschuw. Hoe heb ik me zo kunnen laten gaan? Aan het einde van de middag was bijna mijn hele kraampje leeg. Een man kwam naar me toe. ‘Je lijkt de grootste lol te hebben,’ zei hij. Dat was ook zo. Met alles dat weg ging, voelde het alsof ik dichter bij mezelf kwam.

Ik ben nu drie jaar uit de schuldsanering. Door een val van een paard ben ik arbeidsongeschikt geraakt. Ik pas nu op een woning die in de verkoop staat. Wordt het verkocht, dan ga ik door naar het volgende oppashuis. Nooit meer hoef ik bang te zijn wat ik bezit te verliezen, want ik bezit niets meer. Dat is pas vrijheid. Ik hoef niet meer te kopen om te voelen dat ik leef, want ik leef nu echt.’

Marielle heeft een site over geld: www.goedomgaanmetgeld.nl

Lees ook: ‘Van dubbel inkomen naar alleenstaande moeder’

 

Share

23 Comments

  1. Miranda | Taxx Life Blog Reply

    Respect hoor! Goed verhaal. Ik vind het jammer dat je niet kan werken en ik had je zo gegund dat je en bestaan op kon bouwen met een baan een een eigen (huur)huisje. Maar als ik het zo lees ben je dik tevreden, chapeau!

  2. Marc Reply

    Indrukwekkend verhaal en mooi geschreven. Bijzonder om te zien hoe de omstandigheden waarin je verkeert je gedachten kunnen beïnvloeden. Hopelijk is het contact met je familie nu ook weer hersteld?

  3. Sabine Reply

    Mooi geschreven! Bijzonder verhaal. Je denkt eigenlijk altijd dat mensen die geen geld hebben lenen, maar dit bewijst maar weer dat het niet zo hoeft te zijn.

  4. René Reply

    Weet je wel zeker dat dit verhaal klopt? De website van Marielle lijkt in alles op het type webwinkel waar je iets waardeloos aangesmeerd wordt voor veel geld. Komt zeer onbetrouwbaar over, zou nooit met haar in zee gaan.

    1. Renee Post author Reply

      Hi Rene,
      Ja ik heb Mariëlle uitgebreid gesproken. Dit artikel is ooit eerder gepubliceerd in Viva, namelijk

      1. René Reply

        Ok, dan zal het verhaal wel kloppen. Maar ik vind haar website tenenkrommend. Ze presenteert zich als “budgetcoach” en probeert je met een “gratis ebook” als lokkertje een “Budget Bootcamp” van 20 euro of een “Online Training” van 95 euro (t.w.v. 550 euro!) te verkopen. Ze zal wel financieel aan de grond zitten, maar ik zou alle lezers van dit blog dringend adviseren om je zuur-verdiende euros niet te spenderen aan dit soort “budgetcoaches”. Alles wat je nodig hebt om je financien op orde te krijgen is gratis te krijgen (o.a op deze blog!) en daar hoef je Marielle niet voor in te huren. Ben benieuwd naar jouw mening hierover.

        1. Cloud Reply

          Op dit moment is haar website ‘under construction’. Hierdoor krijg ik ook het idee dat er mogelijk iets rammelt. Of is het toeval?

  5. Dave Reply

    Ik blijf me wel verbazen met dit soort verhalen. Ze zoekt een soort troost. Echter heeft ze 10 jaar lopen smijten met geld. Ze noemt zelfs nog in haar eigen tekst zeven vette jaren zeven magere jaren. In de praktijk zijn die laatste zeven er maar drie. Ik zelf wil ook wel 10 jaar knallen en dan 3 jaar op een houtje bijten.

    We draaien als maatschappij wel op voor de door haar gemaakt kosten. Want 150.000 euro betaal je niet af in 3 jaar.
    Ik denk ook dat de maatschappij er niet voor moet opdraaien maar de maatschappijen die de kredieten verlenen. Die zouden beter hun huiswerk moeten doen en de kredietwaardigheid van cliënt checken.

    Ik word een beetje boos met dit soort verhalen. Ik spaar om eerder te kunnen stoppen met werken. En als je dat doen wordt je gestraft. Eerst vermogensbelasting betalen, terwijl ik de overheid geen geld meer kost die jaren dat ik stop. Sommige krijgen dan een uitkering.
    Daar heb je als je spaargeld hebt weer geen rechtop.

    Ik ben blij dat ik mij zelf eerlijk in de spiegel kan bekijken en ben blij met mijn eigen keus om eerder te kunnen stoppen met werken en in vrijheid te kunnen reizen.

    Groetjes,
    Dave

    1. René Reply

      Helemaal mee eens! Dit is niet een rolmodel voor mensen die hun financien op orde proberen te krijgen. En vooral niet voor jonge vrouwen die financieel onafhankelijk willen zijn. Deze Marielle heeft 10 jaar (!) lang met financiele oogkleppen op achter een vent met een gat in zijn hand aangelopen. Dat is gewoon heel erg dom.

      1. Dave Reply

        Ik denk dat de maatschappij moet veranderen. We leven in het goede westen waar het draait om kapitalisme dus het uitgeven van geld. Dit wordt door de overheid (ECB) gestimuleerd geld uit te geven door inflatie. Immers je spaargeld wordt minder waard maar ook je schulden worden minder waard. Schulden kan je aftrekken, inmiddels alleen nog de hypotheekrenteaftrek, maar spaar je betaal je vermogensbelasting. Heb je schulden beland je in de sanering, heb je gespaard mag je dit eerst opmaken en zelfs je (afgeloste) huis verkopen.

        Begrijp me niet verkeerd in bepaald gevallen kan je in de schulden komen zonder je eigen toe doen en dan is het goed dat het er is.

        Maar het is raar dat de kredietverstrekker (banken, bureau’s, Creditcard, Wehkamp ect.) er goed uitkomt. Zij lopen geen risico door verstrekken van een krediet zonder goed te checken of die persoon capabel is om de schuld af te lossen. Zij krijgen hun geld (deels) via de overheid bij een saneringstraject.

        Je kan de kredietverstrekker er ook zelf verantwoordelijk voor maken. Zij zullen dus meer onderzoek moeten doen naar de kredietwaardigheid van een persoon. Wat meer kosten met zich meebrengt waardoor een lening duurder wordt.

        Dit is volgens mij juist een positieve ontwikkeling omdat personen minder snel geneigd zijn te lenen. En de maatschappij (overheid) niet meer voor de gemaakte schulden opdraait.

        Zo dat is weer van mij af geschreven 😉

        David

  6. Ria Reply

    Of het de liefde is, de invloed van de lief en zijn omgeving, je kunt zien hoe gemakkelijk je meegaat draaien zonder stil te staan bij….ook een partner kan je opdraaien voor schulden. Door niet te gaan voor status kom je niet zo ver, wordt zo’n omgeving niet zo aantrekkelijk. Vaak is er een leegte die opgevuld moet worden. Hoe vaak ik het niet gezien heb dat alles geleend is en geleasd is weet ik niet, maar het zou mijn manier van leven niet zijn. Je trekt verkeerde mensen aan, die jouw ook gemakkelijk laten vallen dat is wat ik gezien heb en dan dan heb je niets. Wel respect dat ze het verhaal wil vertellen.

  7. Cindy Reply

    Zonder een oordeel te willen vellen, ben ik nieuwsgierig naar hoeveel van die € 150.000 door Mariëlle is betaald en hoeveel er is kwijtgescholden. In deze situaties hoor je vaak alleen het bedrag per week waar iemand in de schuldsanering van rond moet komen, maar nooit het bedrag dat een schuldenaar uiteindelijk aflost. In dit geval had Mariëlle een goede baan, dus ik verwacht dat zij toch heel veel van de schuld zelf heeft betaald.

    1. Jo Reply

      Er staat niet bij of dit ongeval voor of na schuldsanering
      was. Ook al zou het erna zijn geweest zal zij bar weinig hebben afbetaald. Stel dat het lukt € 1500,- af te lossen pm, dan krijgen de schuldeisers ongeveer een derde van hun geld terug.

      En als deze dame nu volledig afgekeurd is en WIA uitkering krijgt, geen eigen woonlasten heeft en eventueel nog schadevergoeding heeft gehad voor het ongeval, dan zit ze er nu weer financieel een stuk warmer bij de de gemiddelde persoon.

  8. Leonard Reply

    Waarom plaats je ineens verschillende artikelen die een jaar geleden ook al op je website geplaatst zijn? Die staan toch gewoon in het archief voor de liefhebbers? De interesse in je site wordt zo wel steeds minder. Ik krijg een beetje het gevoel dat Regiobank gestopt is met betalen en je nu dus maar oude artikelen gaat plaatsen. Heb je dit blog voor jezelf en de lezers of enkel voor de inkomsten? Sorry, maar zo komt het wel steeds meer op mij over.

    1. Renee Lamboo Post author Reply

      Maak je geen zorgen, Leonard. Er komen weer prachtige samenwerkingen aan. Het is heel gangbaar om in de vakantie af en toe wat oude content te herhalen. Ik kan nu eenmaal niet iedere week 7 nieuwe artikelen plaatsen. En veel oude blogs zijn door nieuwe lezers nooit gelezen, zie ik. Want het wordt goed gelezen. Voor jou komt er ook weer genoeg nieuws aan. Maar (porte)Renee heeft ook even vakantie 🙂

      1. Leonard Reply

        Bedankt voor je reactie Renee. Ik vind het wel jammer, maar goed. Ik verwacht ook zeker geen 7 blogs per week van je hoor. Vraagt dat ook niet te veel zodat het uiteindelijk ten koste gaat van de kwaliteit?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *