Ik schreef het al eerder: we doen de tweede auto weg. Vandaag is ons wagentje dan echt verkocht. Een (voor ons best) rigoureuze stap om de vaste lasten te verlagen. Ja, nog verder.

Het begint een sport te worden. Onze vaste lasten verlagen. Nog even en al onze vaste lasten vallen tezamen per maand onder de 2000 euro. ‘Schieten we er al onder,’ vroeg mijn man net nadat we onze tweede auto uit hadden gezwaaid. Nog niet. Maar we komen aardig in de buurt. Een extra aflossing op de hypotheek, vorige maand, haalde weer 30 euro van onze bruto hypotheeklasten af. Dat scheelt toch. De zorgverzekering sparen we altijd vooraf bij elkaar en betalen we dan (met een beetje korting) voor een heel jaar vooruit. Dus dat bedrag tellen we niet mee. Misschien een beetje vals spelen, maar ach.

Lees ook: Kill die vaste lasten en die van ons onthuld

We hadden twee auto’s omdat mijn man ‘s ochtends om 5 uur naar zijn werk moet. Hij presenteert op dat onzedelijke uur een radioprogramma en is dan om 11 uur ‘s ochtends weer terug. In die uren heb ik dus geen auto. Vroeger moest ik met de auto het dorp uit voor het kinderdagverblijf van mijn zoontje. Te ver weg om te fietsen. Toen ging het niet anders. Inmiddels zit de oudste op school in ons eigen dorp en gaat de jongste (soms) naar een gastouder ook om de hoek. En ja, dat deed deze luie vrouw soms met de auto. Ik deed het omdat het kan. Maar het voelde niet goed. Twee auto’s voor de deur, alleen omdat ik anders met de fiets de kinderen weg moest brengen. Het voelde verwend en onnodig duur, zeker in kader van Project Vaste Lasten Verlagen.

Met Project Vaste Lasten Omlaag zijn we ook een beetje besmet met het minimalisme-virus. We hebben gewoon nog een bank, een kleed en speelgoed voor de kinderen, maar er is een hoop uitgegaan de afgelopen tijd. De caravan (gebruikten we te weinig), de barbecue (gebruikten we nooit) alle rotzooi uit de garage (al een jaar niet naar omgekeken dus weg ermee) en ga zo maar door. Het voelt goed, merk ik. Bijkomend voordeel: ik hoef steeds minder op te ruimen nu er minder rotzooi is.

En nu de auto dus. Ik rekende eerder al eens uit hoeveel euro per maand scheelt het ons scheelt. De geschatte bedragen komen van het Nibud. 30 euro wegenbelasting, 12 euro verzekering, 20 euro onderhoud, 55 euro afschrijving, 38 euro reparatie. Dat is 155 euro per maand. Nice! Plus dat we voor het oude Chevrolet Matizje nog een leuk bedrag kregen, dat meteen naar de spaarrekening ging, of course! Het voelt ook gewoon een stuk beter: één auto voor de deur. Het is genoeg. En ja, dus moeten we voortaan rekening met elkaar houden. Afspraken buiten de deur om elkaar heen plannen. Maar ja, is dat nou zo erg?

Lees ook: Dubbele vaste lasten. Heb jij ze ook?

Inleveren noemde iemand het, toen ik vertelde dat de auto wegging. Het is wel inleveren, zei ze. Ik vind dat helemaal niet. Ik zie vooral de opbrengsten. We proberen hier thuis te ontkomen aan het gevoel altijd meer en beter te willen. Dat is niet altijd makkelijk, hoor. Want ook ik val er soms voor. Dus houden we onze keuzes, al zijn ze lang geleden gemaakt, nog eens tegen het licht. Staan we daar nog achter? Voelt dat goed? Soms twijfelen we, dan denken we er nog even wat langer over na. Het kan best dat we straks merken: dit werkt niet. Ons werk lijdt eronder, of we kunnen afspraken niet nakomen hierdoor. Dan kunnen we het altijd weer terugdraaien. Dan halen we de opbrengst van de verkoop van ons Matizje weer van de spaarrekening, rijden naar de autodealer en kopen weer een autootje terug. Dit soort keuzes zijn heel makkelijk terug te draaien. Dus nemen we ze ook makkelijk. Het zijn maar spullen.

Hoera, binnenkort ligt mijn boek ‘Duur huis, nooit thuis’ in de winkels. Over snijden in je vaste lasten en zo meer vrijheid creëren in je leven.
Je kunt ‘m nu al reserveren via bol.com. Vind ik leuk!