Om mij heen is iedereen druk met het boeken van een vakantie, dan wel in voorbereiding daarop. Spanje, Frankrijk, Amerika, Curacao. Er worden duizenden euro’s tegenaan gegooid. Wij blijven met onze twee kleine kinderen lekker thuis. Al verklaart iedereen ons voor gek.

Een kennis post een bericht op Facebook: wie heeft er die ene gouden tip voor dé gedroomde vakantie. Er volgen tientallen reacties, met linkjes en jubelende reacties. Het paradijs op aarde zou het her en der moeten zijn. Ik klik wat mee. Even de tarieven checken van dit toch wel verleidelijke b&btje. 265 euro per nacht voor vier personen. Ik reken. Stel, je wilt negen dagen lang ontsnappen aan de sleur, dan kost die kamer je 2385 euro. Dan moet je nog naar Zuid-Spanje afreizen in zo’n volgepakt Transavia-blik, tel dat er nog maar bij op. En dan hebben jij en je bloedjes nog geen hap door hun keel. Dus zeg dat je met 4000 euro klaar bent.

Wow, 4000 euro. Ik krijg net een offerte binnen voor het schilderwerk binnen en buiten, ons hele huis, voor die prijs. Dat blijft 10 jaar zitten. Die vakantie is na 9 dagen weer voorbij. En stel, oke, je bent zo gek om dat te betalen. Dan lig je heus als vader en moeder van kleine kinderen niet hele middagen op je opblaasbare HEMA-worst te drijven in het zwembad, hoor. Nee, je bent voortdurend hyperalert omdat je bang bent dat je kids, of één van ze, net zo erg, zonder zwemdiploma in dat zwembad belandt. Of dat ze verbranden, gestoken worden door van die Zuid-Spaanse bloedzuigers.

Ik zie wel eens die reclames op tv, van een stelletje dat samen op een scootertje door de heuvel van weet-ik-veel-waar rijdt. Oh, krijg er spontaan vakantiekriebels van. Tot de realiteit intreedt. Dat kon tot 4 jaar geleden, nu ben ik moeder van twee en is vakantie gewoon anders. Die scooter huur ik waarschijnlijk pas weer met 65-plus korting. Niet erg, hoor. Ooit kijk ik de foto’s van mijn kleine kroost en wil ik niets liever dan terug naar deze tijd. Dus geniet ik ervan. Maar 4000 euro aan een vakantie waarin ik zelf amper uitrust, nee, dat weiger ik. Dan neem ik liever een abonnement op de lokale binnenspeeltuin, om daar in een hoekje heerlijk relaxed wat tijdschriften te lezen, terwijl mijn kleintje oefent met omrollen en de ander de opblaasbare vulkaan beklimt.

Vraag blijft: ben ik nou gek? Of is de rest van de ouders dat? Want ik ken dus echt bijna niemand die thuisblijft deze zomer. Vinden ze zielig voor de kids. Zullen ze mijn kroost wel flink meelijwekkend vinden. Arme kinderen, die lekker Disneyfilms kijken, buitenspelen, naar de kinderboerderij gaan en – oef, durf ik dit te zeggen – gewoon een paar ochtendjes in de week naar de buitenschoolse opvang. De meeste mensen zullen toch echt mij aanwijzen als de gekke hier.

Het verrast je misschien niet, maar ik denk daar anders over. Ik hoorde dat er in mijn dorpje ouders zijn die vrij vragen voor de laatste twee uur van de laatste dag van school, zodat ze om 12 uur al kunnen gaan rijden naar Zuid-Frankrijk, in plaats van pas om 14 uur. Dan ben je toch wappie? Is je leven in Nederland, gewoon het alledaagse leven, dan zo saai? Kun je in je eigen tuin dan niet genieten?

Ik zeg: we zijn stiekem gewoon hartstikke verwend, allemaal. We zien niet meer hoe heerlijk ons leven thuis is. Want komende zomer liggen er weer duizenden Nederlanders te zweten aan de Cote d’Azur, terwijl onze eigen Noordzee er bijna verlaten bij ligt. Dus als je 4000 euro uitgeeft aan een vakantie met je kinderen in de zomer… misschien kun je dat geld dan beter uitsmeren over het hele jaar en wat minder werken. Geniet wat meer, kijk eens om je heen en geef iedere dag een beetje meer vakantiegevoel.