Silvie (47) belandde in de vorige crisis in de bijstand en kwam er rijker uit

Silvie (47) verdiende prima en gaf ook goed geld uit. Tot het crisis werd en alles mis ging. Ze belandde in de bijstand maar kwam daar rijker uit.

‘Ik had een vaste baan als communicatiemanager bij de universiteit. Ik werkte 36 uur en verdiende ongeveer €2200 netto. Ik had een koophuis en een auto voor de deur. In mijn vrije tijd ging ik vaak uit eten, naar het theater of de bioscoop en op vakantie. Elke twee maanden verwende ik mezelf met een behandeling bij de schoonheidsspecialiste. En af en toe kocht ik een leuk truitje of jurkje. Er bleef maandelijks maar weinig geld over – mijn spaarrekening tikte in die tijd net aan de €3000 aan – maar ik had een leuk én goed leven. In 2008 zegde ik mijn baan op en ging aan de slag bij een detacheringsbureau. Ik was toe aan wat anders. De bankencrisis was inmiddels losgebarsten, maar ach. Hoe lang kon die nou duren? Ik maakte me totaal geen zorgen. Totdat het detacheringsbureau vertelde dat ze geen opdrachten voor me hadden en dat mijn contract werd opgezegd.’

Wat gebeurde er toen?

‘Ik belandde in de WW. Dat was niet fijn, maar ik wist dat het tijdelijk was. Ik maakte me geen zorgen. Ik heb een goed stel hersens en was ervan overtuigd dat ik snel een nieuwe baan zou vinden. Dat bleek wishfull thinking. Ik solliciteerde veel, maar kreeg de ene na de andere afwijzing. Ik deed wat detacheringsopdrachten, maar steeds maar voor 3 à 4 maanden. Een vaste baan vinden lukte niet. Begin 2011 kreeg ik een brief van het UWV. Mijn WW-uitkering stopte en ik kon bijstand aanvragen. Die brief heb ik gillend verscheurd. Ik in de bijstand? Voor mij was dat het ultieme bewijs dat ik niet zelfredzaam was. Ik voelde me een loser.’

Waar was je het meest bang voor?

‘Toen ik naar de Sociale Dienst ging, was ik bang dat ik mijn fijne appartement moest verkopen. Gelukkig hoefde dat niet, want mijn huis had geen overwaarde meer. De crisis duurde maar voort en ik zag geen perspectief. Zou ik tot mijn AOW in de bijstand moeten blijven? Of zou ik toch weer een baan kunnen vinden? Het niet weten wanneer deze situatie zou eindigen vond ik heel moeilijk.’

Met hoeveel minder moest je het doen?

‘Ik kreeg rond de €1200 per maand. Inclusief toeslagen. Na aftrek van de vaste lasten hield ik een kleine €300 per maand over om van te leven. In de periode dat ik in de WW zat had ik mijn financiën al op een rijtje gezet en gekeken waar ik winst kon behalen. Onnodige en te dure abonnementen en verzekeringen had ik in die tijd al stopgezet. Nu moest ik nog meer gaan bezuinigen.’

En waar ging je dan nog meer op bezuinigen?

‘Ik kocht geen kleding meer. Niet dat ik eerder nou zoveel kocht, maar nu kon ik dat leuke truitje echt niet meer kopen. Dat was flink wennen, maar al snel merkte ik dat het rust gaf. Het werd eigenlijk steeds makkelijker. En er hing eigenlijk ook nog genoeg in de kast. Ik kocht twee jaar lang helemaal niets en heb geen dag naakt over straat hoeven lopen. En ik kickte af van mijn tijdschriftenverslaving. Daar kocht ik er iedere maand echt heel veel van. Wat ik minder makkelijk vond is dat ik moest bezuinigen op een uitje naar het theater of bioscoop. Ik kon die uitjes zelf niet meer initiëren en was afhankelijk van vrienden die mij meevroegen. En als ze dat deden zei ik eerlijk: ‘ik kan alleen mee als jij voor me betaalt’. Ik wilde me niet schamen voor mijn werkeloze bestaan omdat ik anders in een nog groter sociaal isolement zou komen.’

Waar heb je niet op bezuinigd? 

‘Op goed eten. Dat is een bewuste keuze geweest. Het leefgeld dat ik had gaf ik grotendeels uit aan gezonde voeding. De bijstandsperiode was somber, stressvol en mentaal zwaar. Gezond leven vond ik altijd al belangrijk, maar toen des te meer. Ik kwam wel in aanmerking voor de Voedselbank hoor, maar dat wilde ik niet. Ik woon vlakbij een biologische moestuin en daar haalde ik verse groenten. Dat deed ik daarvoor ook al. Niet duurder dan groenten in de supermarkt, maar wel goedkoper dan bij een biologische winkel. Ook ben ik mijn huishouden gaan ‘vergroenen’. Ik raakte geïnspireerd door Green Evelien. Alle chemische schoonmaakmiddelen verving ik door zelfgemaakte. Ik maakte wasmiddel van zeep en water en deodorant van baking soda, kokosolie en maïszetmeel. Het is overigens de beste deo die ik ooit heb gehad, haha. Het kostte me veel tijd om dit allemaal uit te zoeken, maar ja, tijd had ik natuurlijk in overvloed.’ 

Hoe is het nu met je?

‘Heel goed. Ik heb inmiddels weer een vaste baan. Ik werk drie dagen per week in loondienst en heb daarnaast een eigen bedrijfje opgericht; Silvie’s Seats. Een concept waarbij ik flexwerkplekken en vergaderruimtes verhuur in panden die wachten op een nieuwe huurder. Daar verdien ik nu nog weinig mee. Maar omdat ik minder geld uitgeef dan vroeger, hou ik met mijn driedaagse werkweek meer over dan toen ik nog bij de universiteit werkte. Ik spaar nu zelfs €150 per maand. Het grootste genot is dat ik weer een bioscoopabonnement en museumjaarkaart heb. En ik koop af en toe weer kleding. Maar altijd tweedehands! Natuurlijk is het makkelijker een gewenst item online te bestellen. Maar als je regelmatig de kringloop bezoekt, dan vind je dat item ook echt wel. Je moet alleen wat meer geduld hebben. Mijn ecologische voetafdruk is de laatste jaren een stuk kleiner geworden. Dankzij de bijstand. En dat voelt heel goed.’

Door de coronacrisis zullen veel mensen werk en inkomen verliezen. Heb jij nog een tip voor deze mensen?

‘Corona en de lockdown bewijzen maar weer dat mensen perspectief willen. Je zag dat als mensen niet weten waar ze aan toe zijn, ze in opstand komen en zelf perspectief gaan creëren. Ze worden creatief en maken zelf keuzes. Zo werkt het in mijn ogen met de bijstand ook. Als je keuzes maakt, creëer je perspectief. En perspectief geeft hoop. En hoop zorgt voor een goede mentale gezondheid. O ja, en nog een tip; laat je niet te veel afleiden door je omgeving. Die kan soms echt hard zijn. Mij werd vaak impliciet gezegd dat het toch echt mijn eigen schuld was dat ik in de bijstand terecht ben gekomen. Dat soort boodschappen helpen je echt niet verder.’

Eind goed al goed dus?

‘Door de bijstandsperiode ben ik gaan inzien wat ik echt belangrijk vind in mijn leven. Ik ga nu anders met geld om. Bewuster. Het was een zware periode, maar ik heb mijn leven een draai kunnen geven waar ik nu alleen maar ongelooflijk blij mee ben.’

Wil jij ook jouw geldverhaal vertellen? Mail naar hello@porterenee.nl en inspireer anderen met jouw verhaal.

13 Comments

  1. Mandy Reply

    Wat een mooie boodschap en fijn dat als je nu terugkijk op de bijstandsperiode het als een verrijking ziet. Ik merk bij mezelf ook dat (nu de coronacrisis) er soms iets ‘vervelends’ moet gebeuren om je uit je uitgavesleur te halen. Ik moet zeggen dat ik daar wel blij mee ben, het geeft je een schop onder de kont/ een mogelijkheid om dingen te veranderen!

  2. Relaxed Rijk Reply

    Never waste a good crisis zeggen ze dan. Dat is Silvie goed gelukt zeg! Ik weet zeker dat er mensen zijn die in vergelijkbare situaties zitten en hier inspiratie en kracht uit kunnen halen. Superfijn dus dat dit verhaal gedeeld wordt. Zoals besproken, zijn dit soort omstandigheden vaak somber, stressvol en mentaal zwaar. Dit soort verhalen kan mensen weer hoop geven op een betere toekomst, echt heel belangrijk. Bedankt weer voor een fijn interview!

  3. Bouk Reply

    Wauw, wat een gaaf verhaal! Dank! Denk dat het voor velen een eye opener kan zijn om het een poos even met wat minder luxe en vanzelfsprekendheid te moeten doen! Ik heb zelf ook in de bijstand gezeten, met 2 jonge kinderen, en ben er enorm sterker uitgekomen! Ik waardeer wat ik heb, ben bewuster geworden met heel veel dingen en heb het nu hartstikke goed en heb meer vrije tijd dan dat ik werk! Keuzes maken. Mooi verhaal dit, inspirerend.

  4. Nelleke Reply

    Wat mooi dat je dit wilt delen. Het mooiste van het hele interview vond ik dat je je over je eigen schaamte heen zette en je aan vrienden aan gaf dat je iets niet kon betalen. Zo knap en heel inspirerend!

  5. San Reply

    Wat een inspiratie voor anderen! De bijstand is geen vetpot en veel mensen vinden het mentaal zwaar, maar jij had een manier gevonden om er sterker door te komen en uit te komen. Knap dat je de knop om hebt weten te zetten. Ik hoop dat er meer mensen inspiratie opdoen uit jouw verhaal.

  6. joke Reply

    Wat een fijn super verhaal ; erg inspirerend .
    Dankjewel . Niet specifiek een eye-opener voor mij omdat ik al jaren zo leef ( eerst noodgedwongen ….)
    Mentaal erg zwaar geweest ; herkenbaar . Mooie mindset ; dat is wel belangrijk .
    Erg waardevolle bijdrage deze keer .
    Succes !

  7. Spaarvader Reply

    Wat mooi om te lezen hoe je je (geestelijke) gezondheid voorop stelde. Ik weet zeker dat je daardoor op alle andere vlakken ook succes wist te boeken.

  8. Lucinda Reply

    Fijn om te lezen dat er ook mensen zijn die in een vervelende situaties komen en de schouders er onder zet en er het beste uit haalt. Niks geen zelfmedelijden, maar eerlijkheid en aanpassen waar nodig. Verfrissend en inspirerend.

  9. Carola Reply

    Mooi hoe het een leven toch ook positief kan veranderen. Ik denk dat dat zeker in deze corona crisis weer een mooi lichtpunt is. Er komen creatieve oplossingen voor dingen en men voelt weer echt even dat we dit samen moeten doen. Respect voor het feit dat je gewoon wel open was naar je omgeving over je situatie. Ook al kreeg je van sommige ook rot reacties. Geloof me, dat blijft altijd. Of je nou in de bijstand komt of je hebt een hele goede baan… er is altijd iets te oordelen. Want met een goed inkomen zeiken mensen als je twee keer per jaar op vakantie kan. Ik hoop dat er veel mensen net zo krachtig door deze situaties heen kunnen komen! Dankjewel voor het delen…

  10. Leila Reply

    Wauw Silvie, wat knap! Bedankt voor de link 🙂 Ik heb eerder gehoord over zelfgemaakte deo en wasmiddel maar op de een of andere manier schrikt me dat toch een beetje af. Misschien toch maar even uitproberen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

+