Fuck de Randstad! Durf anders te kiezen

Een steeds groter huis. Twee nieuwe auto’s voor de deur. Wonen in de Randstad, natuurlijk! Dat noemen we succesvol. Maar zo succesvol zijn kost vooral een hoop geld. Want als we het idee van wat succesvol is, loslaten? Dat deed ik en ik werd er een stuk gelukkiger van.

We worden allemaal geboren in gezinnen, in families, in steden en omgevingen. En zo krijgen we gegevens mee waarvan we denken dat het vaststaande gegevens zijn. Zoals dat je gaat studeren, dat je in de Randstad blijft wonen, dat je fulltime (of juist niet) moet werken, dat je twee auto’s nodig hebt op de oprijlaan van je ruime woning.

Ook wij zaten redelijk vast in dat systeem. Zelf werd ik geboren als de dochter van een ondernemer. We woonden niet groot maar wel vrijstaand, met veel ruimte om ons huis om te spelen. Dus droomde ik van net zo’n huis. Minder vond ik eigenlijk te min, geef ik eerlijk toe. Ik begon mijn wooncarriere (dit woord gebruik ik met een knipoog, maar gebruiken andere mensen heel serieus) met een appartement van 175.000 euro. Leek me een logische eerste stap. Daarna zou er een 2-onder-1-kap komen, daarna een vrijstaand huis. Dat was succesvol. Dat was wat ik kende en hoe ik vond dat mijn leven moest lopen. Dat alles natuurlijk in de Randstad. Niet meer dan logisch, natuurlijk. Want daarbuiten gebeurde niks en er was geen werk. Wat moest je daar?

Het liep uiteindelijk anders. Nadat ik voor bijna 40.000 euro het schip in ging met mijn eerste huis, ging ik nadenken. Ja, het werd eindelijk eens tijd. Ik keek om me heen en zag zoveel mensen worstelen. Die mensen hadden wel een huis in de Randstad, sommige zelfs al mijn gedroomde 2-onder-1-kap. Ze waren niet blij met hun baan, maar konden door die hoge hypotheek geen kant op. We gingen bij ze langs, zij klaagden over hun werk. We aten aan hun grote eettafel en ik dacht alleen maar: wat heb je jezelf aangedaan?

Ik besloot: dat wil ik niet.
Ik wil mezelf niet klemzetten door vast te houden aan dromen of idealen die eigenlijk nergens op slaan. Het was voor mij de aanleiding om al die ideeën nog eens te overdenken. Waarom wilde ik eigenlijk perse vrijstaand wonen? Wat bood de Randstad me precies? En hoe vaak zag ik mijn familie, waar ik zo graag bij in de buurt wilde blijven wonen, eigenlijk? De knop was niet meteen om. Zo makkelijk liet ik de ideeën die ik tijdens mijn hele leven op had gebouwd, niet los.

Uiteindelijk woon ik nu in een dorpje in Flevoland met ruim 6000 inwoners.
We hebben twee supermarkten, een lunchroom, een fietsenwinkel, drie restaurantjes en een drogist. We wonen in een 2-onder-1-kap (toch nog iets uitgekomen) van zo’n 158 m2 en we zijn gek op het huis. Al is het nieuwbouw en heeft het geen karateristieke glas-in-lood raampjes. Maar weet je, ik vond die raampjes wel mooi maar ook relatief verschrikkelijk, onmogelijk duur.

We betalen hier een hypotheek van ruim 600 euro bruto.
Een bedrag dat ook één van ons zou kunnen ophoesten, wanneer de ander bijvoorbeeld zijn werk zou verliezen. Dat geeft rust. We komen geregeld in de ooit zo geidealiseerde Randstad. Druk, man! Dan genieten we weer eens van een ouderwetse file. Want dat is lang geleden. Werken doen we inmiddels allebei voor onszelf. Waardoor we weinig missen in de polder. En als we dat wel doen, rijden we even naar Elburg. Daar barst het van de klinkertjes en oude bruggetjes. Daar snuiven we de cultuur dan weer even op en nemen het in gedachten mee naar huis.

Niet dat het hier niet fijn is.
We kunnen lopend naar school en naar de kinderboerderij, waar boer Jan mijn zoontje altijd een emmer uit stokbrood geeft van de lokale bakker, om aan de geiten, herten en eenden te geven. We hebben een speeltuin voor de deur en een bos aan de andere kant. Voor nu is het leven hier perfect, zeker met een jong gezin. Onze kinderen kunnen we nu alle ruimte én tijd bieden. Want meer dan een uur of vijf per dag hoeven wij niet te werken. En daar kiezen we dan voor. Om er een cliché tegenaan te gooien: je werkt om te leven, je leeft niet om te werken. Oke.

Aan alle sceptici onder de lezers. Ik zeg niet dat je naar de Randstad moet verhuizen. Ik zeg ook niet dat je je dromen los moet laten. Ik droom graag en raad het iedereen aan. Ik zeg alleen: vraag je af of het het waard is. Stel je wilt perse in Amsterdam blijven wonen, ook met twee kids. Dat huis kost je 4 ton en bruto zo’n 1500 euro per maand, netto misschien 1200 euro met de huidige lage rente. Is dat het je waard?

Hoeveel uur moet je werken per maand voor die hypotheekkosten?
Deel je netto salaris door de uren die je werkt en reken het maar uit. Voor de lagere inkomens is de kostenpost woonlasten volgens het CBS gemiddeld 40%. Dat is bijna de helft van alles wat er binnenkomt! In het hoogste inkomens is dat 24%. Laten we dan vooral goed nadenken over hoe we dat besteden. En niet gewoon doen wat van ons verwacht wordt, of wat haalbaar is.

Wij zelf kregen nogal wat negatieve opmerkingen op onze keuze voor ons polderdorp.
Reacties als: ‘Wat moet je daar?’ ‘Daar wil je nog niet dood gevonden worden.’ En (een van mijn moeder, die vooral verbolgen was over de afstand tussen haar en haar twee kleinkinderen) ‘Je woont prachtig, maar dan zit je wel daar.’ Gevolgd door een vies gezicht. In het begin verdedigde ik me vaak. Met zo ongeveer de hele redenatie die ik hierboven afstak.

Inmiddels haal ik mijn schouders op en lach.
Als de mensen tegenover ons drie keer betalen wat wij doen, voor een huis dat de helft zo groot is, dan moeten ze dat vooral doen. Laten we elkaar daar niet in veroordelen. Als dat het jou waard is, dan moet je dat doen. Als je er maar goed over nagedacht hebt. En als je dan toch perse die glas-in-lood-raampjes in Haarlem of Amsterdam wilt. Zorg dan in ieder geval dat je een goed gevulde zak eigen geld spaart van tevoren en meeneemt naar de Hypotheker of de bank. Zodat je niet de rest van je leven aan torenhoge vaste lasten vast zit.

Share

One Ping

  1. Pingback: 'We kenden de deurwaarder bij zijn voornaam' - PorteRenee.nl

8 Comments

  1. Team CF Reply

    “‘Je woont prachtig, maar dan zit je wel daar.’ Gevolgd door een vies gezicht.” Haha, dat hebben wij ook, en we wonen allemaal in de randstad! Het maakt niet uit hoe ver het is, het is altijd te ver.

    Ons probleem is ook dat Mrs CF graag bij familie in de buurt wil blijven zitten, ik zou graag aan de andere kant van het land gaan wonen. Maar ja, geen werk (en geen vrouw meer waarschijnlijk)!

  2. dertigermetkids Reply

    wij willen niet weg. althans.. ergens wil ik wel dichter bij mn zusje in assen gaan wonen omdat ik hier ook niet echt vriendinnen heb en altijd veel samen met haar heb gedaan en nog geniet van de weekenden dat ze hier is. maar hier hebben we mn schoonfamilie. de kinderen slapen er wekelijks en ook als er iets is, kunnen we altijd bij ze terrecht.. ik ben wel afhankelijk van mn woonplaats voor mn inkome.. als ik ergens anders ga wonen, moet ik helemaal opnieuw beginnen 😉 en mn man woont nu 11 km van zn werk, ook wel ideaal qua reistijd… dus 2,5 u rijden verderop wonen doen we niet
    nu hebben we ook geen belachelijk duur huis.. maar wel redelijk duur aangezien het een dorp in de randstad is.. een hoekhuis met een hyptheek van toen 237.000 euro… (nu al iets minder en in feb loopt ons bouwdepot af van 5000 euro waar we uiteindelijk niets mee gedaan hebben dus ook dat gaat eraf.. woz waarde dit jaar 230.000 dus staan al direct niet meer onder water, erg fijn… huis is sowieso meer waard.. getaxeerd op 242.000 maar omdat het gedwongen verkoop was voor veel minder gekocht 😉 veel voordelen dus.. en ideaal huis voor mn werk als gastouder.. speeltuin voor de deur, dichtbij park, school, winkels, en een enorme kelder onder het huis waar al het speelgoed en knutselspul etc staat)

    maar vooral mn schoonfamilie hier is me veel waard en daarom wil ik dus zeker niet weg

    1. Renee Post author Reply

      Iedereen moet zijn eigen afwegingen maken. Kies voor wat voor jou van waarde is, zeg ik altijd. Dat kan ook gewoon in de Randstad blijven zijn, hoor.:)

      1. dertigermetkids Reply

        ja idd, vind het lastig. zou dolgraag dichter bij mn zusje wonen omdat ik hier zelf gewoon niemand heb buiten mn schoonfamilie om. zij zijn me ook erg dierbaar. maar ja werk hier 😉 net een koophuis. kan mn zusje ook zien zonder te verhuizen maar zou haar heel graag vaker zien dan 3 weekenden per jaar 😉 heel dubbel dus

  3. Linda Reply

    Ik woon nu net zo lang in het midden-oosten van Nederlands als dat ik ooit in de Randstad wonen. Heck, ik woon hier al langer bedenk ik me nu. Herken me in je verhaal. “Ik ga toch geen oud en nieuw vieren daar in dat gat?” kreeg ik ooit naar mijn hoofd geslingerd toen ik enthousiast vrienden uitnodigde voor mijn eerste jaarwisseling in eigen huis. Tot zover de vriendschap.

    Het enige wat ik diep in mijn hart en ziel nog mis is ‘even naar het strand’. En dan vooral in de winter. Dat doet serieus soms gewoon pijn omdat dat ‘even’ niet kan. Maar er staat zó veel fijns tegenover. Gelukkig. En ik geniet dubbel en dwars van een dagje Amsterdam, een strandwandeling of crossen over de polderweggetjes langs de Zaan.

    Maar wat ik zeggen wilde; iedereen zijn eigen keuze. Ik begrijp het echt als mensen lekker in de Zaan willen wonen. Het is ook comfortabel en eigen en vertrouwd. Maar ik ben nog steeds dolgelukkig dat mijn ouders mij ooit meesleepten…

  4. Esther Reply

    Wij zijn nu zover dat we de droom kunnen omdraaien; ons huis (Den Haag) in dit geval te koop zetten, hoeven we niet eens eerst de leuke karakteristieke achtergevel voor te verven, klein appartement buiten de randstad kopen. En een camper. En stoppen met werken. Maar vind ik het een eng idee!!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *