porterenee, sparen, besparen, praten over geld, taboe, laatste taboe

Het laatste taboe is over geld praten

Over seks praten we tegenwoordig met minder rode wangen dan over geld. Want dat is toch geen gezellig onderwerp? Dat hou je toch privé? Ik zeg: weg met dat taboe. Geld is te belangrijk om niet te bespreken.

Om over geld te mogen praten moet je óf miljonair zijn of minstens economie te hebben gestudeerd. Tenminste, daar lijkt het soms op. Ik heb gestudeerd, maar geen economie. Miljonair wil ik best worden en dat gaat vast ooit lukken, maar zo ver ben ik nog niet. En toch praat ik erover, graag zelfs. Ik voel dat taboe helemaal niet. Ik ben 32 jaar, getrouwd met radiomaker Kasper en samen hebben we twee kinderen, 4 jaar en 10 maanden. Ik werk als freelance journaliste en schrijf voor tijdschriften en websites. Daarmee verdien ik een prima boterham, net als mijn man. Rijk zijn we niet, tevreden wel. Iedere maand houden we geld over en we begrijpen (inmiddels) dat we daar iets verstandigs mee moeten doen. Want een pensioen hebben we niet, net als we niet doorbetaald krijgen wanneer we ziek zijn of arbeidsongeschikt raken. Een dertiende maand? Kennen wij niet. Net als we nooit een kerstpakket krijgen (aaahh, zielig. Right?) Daar begon het eigenlijk mee.

Lees ook: Zo is beleggen écht niet eng

Die onzekerheid een beetje opvangen. Inmiddels is het een way of life geworden. Vroeger riep ik altijd dat ik een hekel aan geld had. Omdat het zo beperkt. Je wilt naar Zuid-Afrika op vakantie, maar hebt maar geld voor België. Beperkend, dus. Je droomt van een vrijstaand huis maar hebt maar geld voor een rijtjeshuis. Beperkend. Tot ik er anders naar ging kijken. Ik koos van alle dingen die ik wilde, de dingen die er echt toe deden. Daar besloot ik voor te sparen.

Eigenlijk zijn dat bij ons thuis drie dingen. Een mooi, ruim huis, waar we ons goed voelen. Dat hebben we inmiddels gevonden en omdat we bijna een ton spaarden vooraf, is de hypotheek van onze 2-onder-1-kap goed te behappen. Daarnaast sparen we om te beleggen als alternatief pensioen, om van te leven wanneer we helemaal klaar zijn met werken (als dat moment ooit komt). Daarnaast ben ik verslaafd aan horeca. Wij gaan zeker iedere week één keer uit eten. In een ‘slechte’ week twee keer, met het hele gezin. Daar haal ik plezier uit. En bovendien, wanneer je in zo’n klein en doods dorpje woont als wij, dan moet je er af en toe écht even uit.

De rest van de dingen waar je geld aan uit kunt geven, vind ik het niet waard.
Ik ken mensen duizenden euro’s per jaar uitgeven aan boodschappen. Of aan spullen voor in huis. Nope, not us. Ik vind het een sport om daarop te besparen en alsnog lekker te eten en een tof huis te hebben. (Lang leve de Kwantum! Lang leve de Aldi! Lang leve de kringloopwinkel!) Wat ik predik is niet zuinigheid, maar bewustheid. Dat je geld maar één keer uit kan geven en dat je dat vooral aan dingen moet doen die belangrijk zijn of voor jou belangrijk voelen. Niet omdat ik op mijn geld zit, maar omdat geld zo ontzettend veel (mede)bepaalt in ons leven. Waar we wonen. De opleiding die onze kinderen krijgen. Wat we eten. Zelfs een beetje hoe gelukkig we zijn.

Lees ook: 9 dingen die ik vroeger zei en nu niet meer

Want iedereen die zegt dat geld niet gelukkig maakt, weet niet hoe het is om het niet te hebben. Om wakker te liggen in een bed waarvan je vreest dat deurwaarders ‘m de volgende dag mee komen nemen. Oke, gelukkig is misschien een groot woord. Maar geld maakt zeker onbezorgd en vrij. Vrij, vooral. Om dag te zeggen tegen je baas, bijvoorbeeld, wanneer hij je de keel uit hangt. Dat is waar het ons om gaat. Dus nee, ik ben geen econoom en geen miljonair. Ik wil gewoon een vrij leven en gebruik geld om dat te bereiken.

One Ping

  1. Pingback: Waarom iedereen moet vertellen wat ie verdient - en ik begin -

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *