Het leek zo’n goed plan, dacht Jan-Willem. Toen de bank een paar jaar geleden belde met het voorstel om hun hypotheek over te sluiten. Terugkijkend was dat het begin van het einde van zijn huwelijk. Want die hoge woonlasten waren gewoon écht te hoog.

Geld en de liefde. Het is niet zo’n fijne combinatie. De kans dat je iemand ontmoet die er precies zo over denkt als jij, is klein. En dus is samen financiële keuzes maken best moeilijk. Je moet het echt eens zijn voordat je beslissingen maakt. Anders krijg je achter verwijten. ‘Zie je wel. Door jou zitten we nu in de problemen.’ Niet echt goed voor je huwelijk, zo weet Jan-Willem.

Zijn verhaal staat dit weekend, zonder achternaam en woonplaats, in het FD. Hij schaamt zich, waarschijnlijk. Helemaal niet nodig. We doen allemaal domme dingen. Ook op financieel vlak. Juist door er open en eerlijk over te zijn, kun je jezelf en anderen het beste helpen. Dat geloof ik. Maar Jan-Willen dus niet. Hij vertelt over de jaren ’90. Toen hij een telefoontje kreeg van de bank:

‘Halverwege de jaren negentig klopte de bank bij ons aan, met het advies de annuïtaire hypotheek te verhogen en over te sluiten naar aflossingsvrij. We zouden de overwaarde en nog wat extra uitbetaald krijgen. Voor de hogere hypotheek zouden we dezelfde maandlasten betalen. We losten dan niet meer af, maar kregen meer hypotheekrenteaftrek.’

Nu denk je misschien: NIET DOEN! STOP! Ja, dat denken we nu. Maar destijds was dit toch gewoon een heel normaal plan? Zoveel mensen deden het. Jan-Willem geeft eerlijk toe dat hij niet eens precies begreep hoe het zat:

‘.. Maar we zouden iets minder dan een ton ontvangen en dat kunnen investeren in het uitbouwen of verbouwen van de woning of iets anders leuks. De adviseur zei dat we een dief van onze eigen portemonnee waren als we onze hypotheekvorm behielden, iedereen stapte over op aflossingsvrij.’

Verleidelijk. Logisch. Zomaar een ton op je rekening. Jan-Willem vertelt het alsof hij het geld cadeau kreeg van de bank, maar het was natuurlijk zijn eigen geld. Lang en hard voor betaald en afgelost. Hij en zijn vrouw waren het niet eens over het voorstel van de bank. Hij zag het wel zitten, zijn vrouw niet. En toen ging het mis.

‘Ik was enthousiast, maar mijn vrouw niet. Ik heb het aardig geprobeerd (“mooie nieuwe keuken en badkamer, voor jou toch ook heerlijk”) en ben uiteindelijk boos geworden. Wat wist zij er nu van? We moeten beslissingen over geld aan specialisten over laten. Ik heb mijn plan doorgedrukt, de hypotheek overgesloten en het geld gebruikt voor de verbouwing van badkamer en keuken en van de rest een motor gekocht, een lang gekoesterde wens.’

Een paar jaar later liep hun huwelijk stuk. Dat viel precies gelijk met het instorten van de woningmarkt. De hypotheek was toen nog zo hoog, dat geen van beide ex-partners het huis alleen kon betalen. Dus moest hun droomhuis verkocht. De restschuld die over bleef, werd verdeeld. Terugkijkend baalt Jan-Willem. ‘Ik had niet door moeten drukken,’ zegt hij. Je kunt niet zeggen dat het de schuld was van de bank dat het mis ging tussen hen. Je kunt wel zeggen dat het verhaal een stuk positiever was geëindigd als ze het aanbod van de bank vriendelijk doch vastberaden af hadden gewezen. Dan maar geen nieuwe keuken en badkamer, en geen motor voor de deur. Dan had in ieder geval één van hen nog in dat droomhuis gewoond. Dan moesten ze de restschuld niet verdelen, maar kon er juist uitgekeerd worden. En ja, hopeloze romanticus als ik ben. Heel misschien hadden ze elkaar wel weer terug gevonden. Onder datzelfde dak, van dat huis waar ze bleven wonen tot ze echt de trap niet meer op konden.

Lees het hele verhaal uit het FD hier. 

Hoera, binnenkort ligt mijn boek ‘Duur huis, nooit thuis’ in de winkels. Over snijden in je vaste lasten en zo meer vrijheid creëren in je leven.
Je kunt ‘m nu al reserveren via bol.com. Vind ik leuk!