‘We kenden de deurwaarder bij zijn voornaam’

Mijn obsessie met geld en aflossen moet ergens vandaan komen. Ik geef toe: het komt een beetje uit mijn jeugd. 

Mijn vader was ondernemer in de bloemensector. Bloembollen, droogbloemen (in de 80’s heel hip) en daarna zonnebloemen. Ik genoot van de vrijheid van een vader met een eigen bedrijf. Wilde ik wat aandacht van hem, dan rende ik naar de schuur achter ons huis en ging ik een paar minuutjes naast hem zitten of staan. Even kletsen. Dat hij niet op een kantoor werkte, was voor mij vanzelfsprekend. Waren er vaders die dat wel deden dan?

Lees ook: Vakantie op Ibiza: zo houden wij het betaalbaar

Er volgden vette jaren en magere jaren. In de vette aten we iedere keer dat de bloemen goed geld op brachten taart, waardoor ik als kind aardig spekjes kweekte. Maar er waren ook jaren waarin het ronduit slecht ging en ik geregeld de deur opendeed voor de deurwaarder, die in huis bij zijn voornaam werd genoemd en de vader was van een vriendin van mijn zus. Natuurlijk probeerden mijn ouders de problemen te verbergen, misschien zelfs wel voor zichzelf. En toch voelde ik het als kind. Mijn oudere zus meer dan ik. Ze las jaren later eens een passage uit haar dagboek voor, waarin ze afgaf op een klant van mijn vader die de rekeningen niet betaalde en ons gezin zo in problemen bracht. Ze zou hem wel eens laten weten dat dat niet mag. Ik denk dat ze 12 jaar oud was.

Er kwamen nog meer deurwaarders, weer wat oplevingen en uiteindelijk een faillissement. Geen zakgeld en kleedgeld meer, zelf mijn school betalen, al was er (letterlijk) altijd brood op de plank. Het was geen groots drama voor ons als kinderen. Ik was al bijna volwassen en verdiende al snel mijn eigen geld. Maar ergens zit er een knauw, misschien. Zeker nu ik zelf moeder ben. Ik wil dat niet voor mijn gezin. Ik ben zelf ook zzp’er en ook ik heb financieel mijn ups en downs. Door me op die downs voor te bereiden, door te sparen, beleggen en af te lossen vooral, hoop ik te voorkomen dat ik ooit een deurwaarder aan de deur krijg. Laat staan dat ik hem bij zijn voornaam leer kennen.

Lees ook: Over deze potjes verdeel ik mijn inkomen

Ze zeggen wel eens: pas als je echt onderuit gaat, open je je ogen. Zo ging het ook bij mij. Ik was een van de gelukkigen die in 2008 (hartje crisis) een huis kocht. Ik was 21 jaar en had geen idee waar ik aan begon. Te jong, verkeerde huis met (achteraf gezien) de verkeerde man. De relatie liep stuk en pas vier jaar later verkocht ik het appartement. De restschuld was in totaal een kleine 40.000 euro. Het grootste deel daarvan kwam voor mijn eigen rekening. En zo was al mijn spaargeld en meer weg, foetsie. Toen ik met mijn huidige man een nieuw huis kocht, deed ik alles anders. Goedkoper, andere stad, ander soort huis. Maar vooral dacht ik: ik wil nooit meer financieel in de problemen komen. We hadden voor de koop al volop gespaard en zijn heel ambitieus in het aflossen. We willen binnen tien jaar hypotheekvrij zijn. Gratis wonen. En weet je, ik word zo enthousiast van het idee alleen al, dat ik ons plan en onze aanpak wil delen. Omdat ik geloof dat iedereen – als ze echt willen – dit kan bereiken.

p.s. Er is eindelijk een leuk vormgegeven kasboekje online verschenen. Check ‘m hieronder.

Share

One Ping

  1. Pingback: Waarom wij níet sparen voor onze kinderen - PorteRenee.nl

6 Comments

  1. Sabine Reply

    Mooie en openhartige post! Je schrijfstijl is fijn, net of ik een stukje uit je dagboek mag meelezen. Soms moet je eerst vallen om op te kunnen staan. Dan sta je de volgende keer stevig, op twee benen. Knap hoe je jezelf weer de moed hebt gegeven, er zijn velen die dan denken ‘laat maar, het is al te laat. Ik blijf lekker je bevindingen onderweg meelezen ????.

  2. Zuinigeman Reply

    Gratis wonen dat willen wij ook, ook een “normaal” huis gekocht en vertrokken uit de randstad. Wij willen ook binnen 10 jaar onze hypotheek afgelost hebben.

  3. Team CF Reply

    Moet gelijk aan Herman Finkers denken: we zijn laatste bij de deurwaarder op bezoek geweest, we dachten “het moet niet altijd van 1 kant komen” 😉

    Pittige jeugd gehad als ik dit zo lees, en daarna ook nog eens pech met je huis. Kan met goed voorstellen dat je dan wel wakker wordt en voorzichtig met je geld om gaat. Sterkte met aflossen.

    1. Renee Post author Reply

      Een pittige jeugd, zo zou ik het niet noemen. Het was pittiger voor mijn ouders dan perse voor mij. Maar dat te zien tekent je wel, inderdaad. Dank voor je reactie. Leuk dat je zo trouw meeleest 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *