Janke: “Na de dood van mijn vriend verdiende ik het om geld uit te geven”

Janke schrijft iedere zondag over haar weg naar financiële onafhankelijkheid. Vandaag vraagt ze zich af waarom ze zo lang niet op haar geld heeft gelet. Waarom verdiende ze het om geld uit te geven?

Renée en ik praten veel over geld. Niet zo verbazingwekkend natuurlijk. Vorige week zei ik tegen haar dat ik zo blij was dat ik voor het eerst echt controle voelde over mijn geld. Dat dit een heerlijk gevoel is. Natuurlijk vroeg Renée me daarop hoe het kwam dat ik dit eerder niet zo had. Goede vraag wel.

Daar ben ik eens over na gaan denken. Als ik terugkijk naar mijn geld verleden, dan vond ik altijd al snel dat ik iets verdiend had. En dan bedoel ik als het gaat om geld uitgeven. Gedachteloos dus. Toen mijn eerste echte relatie over ging, heb ik ongelooflijk veel geld over de balk gesmeten. Ik moest zelfs geld lenen om alle openstaande schulden te kunnen betalen. Maar ja, die tas had ik echt verdiend. Net als dat nieuwe paar schoenen. Want ik was natuurlijk best een beetje zielig zo alleen zonder vriend.

Lees ook: 5 geldovertuigingen die je arm houden.



Die schulden heb ik keurig afbetaald. Dat kon ook gewoon, want ik verdiende voor mijn leeftijd toen echt heel goed. Toen ik later de vader van mijn zoon leerde kennen (een behoorlijke spender ook) gaven we samen heel veel geld uit. Een vakantie hier, een nieuwe droger daar. Tot zijn eigen bedrijf failliet ging. Dat hakte er hard in. Samen hebben we toen zijn persoonlijke faillissement tot op de cent terugbetaald. Zonder geld te lenen. Daarvoor moesten we wel ineens op een budget leven. Toen dat eenmaal achter de rug was, hadden we het weer ‘verdiend’ om geld uit te geven als water. En als er dan opeens een rekening kwam waar we niet op hadden gerekend, aten we gewoon een maand of drie wat minder gevarieerd. Het kwam altijd wel goed. Maar leuk was anders.

Ook na het plotselinge overlijden van mijn vriend stak mijn ‘ik heb het verdiend om dit te kopen-overtuiging’ weer de kop op. Het was natuurlijk een vreselijke periode. En dat is dan heel zacht uitgedrukt. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik op dat moment een goede baan had, met bijbehorend goed salaris, zodat ik alle lasten gewoon kon betalen. Ook al stond ik er ineens alleen voor.

Na een tijdje hing ik die baan aan de wilgen. Ik ging aan de slag als interim manager en factureerde met gemak €10.000 per maand. Heerlijk vond ik dat. En dus ging ik ook weer op die manier mijn geld uitgeven. Ik had het namelijk verdiend om mijn boodschappen te laten bezorgen, om een dure auto te rijden en om mijn tuin te laten verbouwen. Weer alleen om die ‘dit heb ik verdiend-overtuiging.’

Lees ook: Weg met de belemmerende gedachten. Jij kunt dit ook.

Als ik er nu op terugkijk snap ik mezelf eigenlijk ook wel. Toen tenminste. Nu kijk ik er heel anders tegenaan. Ik zie nu dat allemaal maar spullen kopen geen beloning voor mezelf was. Wat ik eigenlijk verdiende was om mijn financiën onder controle te krijgen. Om daar geen zorgen meer over te hebben. Om schuldenvrij te zijn. Om ervoor te kunnen zorgen dat ik ooit misschien eerder kan stoppen met werken. Om meer tijd te hebben om met mijn zoon door te kunnen brengen. Vroeger kocht ik letterlijk spullen en ervaringen om mezelf te troosten. En nu, door de controle die ik heb over mijn geld, koop ik tijd. Ik heb minder geld nodig nu, dus hoef ik ook minder te werken. Ik heb nu meer tijd voor mezelf en tijd voor mijn zoon. En daar kan echt geen nieuwe tas of een nieuw paar schoenen tegenop.

Zeg eens eerlijk, gebruik jij wel eens de ‘dit heb ik verdiend-overtuiging’ ook wel eens voor jezelf? En hoe zorg je ervoor dat je dit niet altijd blijft gebeuren?

Wil je reageren of heb je een vraag?

Spreek je bericht in via de Whatsapp van PorteRenee: 06-47250448.
Misschien kom jij vrijdag dan wel in de PorteRenee Podcast.