Geld tekort? Dan moet je wat minder willen

Er verscheen een paar weken geleden een groot artikel van mij in tijdschrift Flair. Over dat geldtekort in de meeste gevallen niet komt doordat je werkelijk te weinig geld hebt, maar omdat we teveel willen. Ik deel de tekst natuurlijk ook op PorteRenee.nl

“Renée had vroeger altijd geld tekort, zoals alle mensen om haar heen. Tot ze inzag dat het niet aan haar inkomen lag, maar aan haar oneindige wensenlijst. Ze liet haar materialisme los en spaart zich nu suf.

Ooit werkte ik als bijbaantje in een boekenwinkel. Tussen de middag had ik een half uurtje pauze. Ik ging dan altijd even het centrum in, onder het mom van een luchtje scheppen. Ik had een vast rijtje winkels dat ik af ging. Gewoon eens kijken wat ze hadden. Ik denk dat ik in de helft van de gevallen iets kocht. Een leren rok in de aanbieding bij een kledingwinkel, dat flesje parfum dat zo lekker rook toen ik het probeerde of gewoon een broodje bij dat leuke lunchtentje. Het geld vloog eruit, al stond ik daar niet zo bij stil. Ik vond gewoon dat ik wat leuks of lekkers verdiend had voor al dat harde werken. Ik kocht veel en toch bleef er altijd nog zoveel te wensen over. Kleine dingen: boeken, kleding, lingerie. Grote dingen: een vrijstaand huis met van die oude glas-in-lood-deuren en een auto om indruk mee te maken.

Lees ook: Doorbreek het patroon van meer, beter, groter

Waar was ik mee bezig?
Achteraf gezien durf ik toe te geven dat ik behoorlijk materialistisch was. Het geld dat ik verdiende vloog er iedere maand in zijn geheel weer uit. Ik spaarde een beetje, maar dat was voor de vakantie. Want hey, een jaar niet gereisd, was een jaar niet geleefd. Ik ging met mijn toenmalige vriend de hele wereld rond. India, Mexico, Kenia. We zagen een reisprogramma op tv en besloten: dat wordt de volgende bestemming. Alsof het niets was. En toen waren we bijna tien jaar samen en gingen we uit elkaar. Ik was stapelverliefd geworden op een collega, hoe hard ik ook geprobeerd had dat tegen te houden. Het huis moest verkocht, maar bleek midden in de crisis bijna onverkoopbaar. Lang verhaal kort gemaakt: ik bleef met een giga schuld zitten. Gelukkig had ik een goed eigen inkomen, dus er was geen paniek. Wel dacht ik opeens: waar ben ik de laatste jaren in godsnaam mee bezig geweest? Op internet las ik een Amerikaanse term die de lading precies dekte: ‘Keeping up with the Joneses.’ Ging een ander op reis, dan wilde ik dat ook. Maar net iets verder. Kocht een ander een huis, dan wilde ik dat ook. Waren dat nu mijn wensen geweest of wilde ik gewoon niet achterblijven? Ik kom niet uit een materialistisch gezin, dus waar kwam dat dan vandaan? Misschien probeerde ik mijn onvrede en verdriet weg te kopen. Een aankoop gaf me even een gelukzalig gevoel. Even, inderdaad. En dan moest er weer wat nieuws gekocht worden. Ik wilde er vanaf. Had ik de ene aankoop gedaan, dan dacht ik alweer aan de volgende. Waarom was er nooit eens niets te wensen? Dat leek me zo fijn. Ik wilde gewoon een tevreden zijn, want dat was ik in de laatste jaren nooit geweest.

Sparen als een gek
Vanaf dat moment ging ik sparen. Ik merkte dat ik van mijn inkomen een groot deel weg kon zetten. Verliefd zijn hielp ook. Ik vond samen hand-in-hand een wandeling maken al leuk genoeg. Ik hoefde helemaal niet diepzeeduiken in Australië of een berg beklimmen in de Himalaya. Ik had genoeg aan mezelf, mijn gezelschap en alles wat we al hadden. Tuurlijk gingen we wel eens uit eten maar ik kookte ook steeds meer thuis. Alles wat mijn lief maar lekker vond. Mijn vrienden noemden het burgerlijk. Ik noemde het gelukkig zijn. Mijn werk vond ik nog altijd leuk en geweldig, maar er was meer in het leven dan geld verdienen. Omdat ik minder uitgaf, hield ik aan alle kanten geld over en hoefde ik dus minder te verdienen om rond te komen. Toen mijn nieuwe lief en ik onze eerste kind kregen, konden we allebei 30% minder gaan werken. En dat zonder dat we er financieel op achteruit gingen. We hadden door hoe we leefden, gewoon minder geld nodig om rond te komen. Om ons heen bleven vrienden maar uitgeven. Wij vervoeren ons gezin, met inmiddels twee kinderen, in een 10 jaar oude, gedeukte Fiat Focus. Als iedereen zijn benen een beetje thuis houdt, past het net, met de kinderwagen ook nog achterin. Om ons heen kocht iedereen een dure, nieuwe, donkerblauwe stationwagon. Ik begon bijna aan mezelf te twijfelen. Heb je zo’n auto echt nodig wanneer je kinderen hebt? Begrijpen wij dat niet? Een kennis vertelde me op een verjaardag eens dat hun spliksplinternieuwe voertuig ze 25.000 euro had gekost. Ik verslikte me spontaan in een zilveruitje. Hoeveel? Van dat geld konden wij een jaar lang met het hele gezin leven. ‘Ja, maar,’ verdedigde de vrouw zich: ‘We doen graag leuke dingen met elkaar en dan is een goede auto gewoon belangrijk.’ Ik knikte en verschoof even op de bank om mijn eigen bakkie, voor de deur geparkeerd, achter mijn rug te verbergen.

Samenzijn
Het afkicken van mijn materialisme ging ontzettend snel. De ene dag droomde ik nog van een Chanel-zonnebril, de volgende dag besloot ik dat mijn oude exemplaar best nog even mee kon. Natuurlijk kwam dat door de schulden waar ik in belandde door mijn onverkoopbare huis. Die drukten me genadeloos met mijn neus op de feiten. Toen er na drie jaar in de verkoop eindelijk een koper kwam, bood hij zo weinig dat ik er tienduizenden euro’s op toe moest leggen. Gelukkig was ik daarop voorbereid. Ik had mijn hand op de knip gehouden en daardoor goed kunnen sparen. Deze ramp was daarvoor niet zo groot meer. Aftikken, slikken en weer doorgaan. Ik kreeg lol in het sparen en vond op internet manieren om nog minder geld uit te geven zonder dat ik daarvoor op een houtje hoefde te bijten. Mijn meubelen komen tegenwoordig van Marktplaats en mijn boodschappen van een goedkopere supermarkt dan vroeger. Vakantie vieren we niet meer in hete landen met veel muggen, maar gewoon in Nederland of Belgie. Met twee kleine kinderen zit ik anders toch alleen maar te loeren of ze niet per ongeluk in het zwembad vallen. Nog zo’n geweldige ontdekking: huizenruil. Scheelt me iedere zomer een paar duizend euro en ik hoef niet al het speelgoed van mijn kinderen mee te zeulen, want in onze ruilhuizen hebben dat ook liggen. Mijn man en ik werken allebei en redden het tegenwoordig zo ongeveer van één salaris. Het andere zetten we op de spaarrekening. Soms voelt het alsof ik hier alleen in sta. Mijn moeder vraagt of ik niet een beetje overdrijf? Mijn vrienden verklaren me voor gek en mijn zus snapt er niks van als ik zeg dat ik geen wensen voor mijn verjaardag heb. Geen cadeau. Ik heb eigenlijk niet echt meer iets te wensen. Behalve dingen die geen geld kosten, dan. Meer tijd samen met mijn man. Een paar nachten doorslapen zonder dat de baby wakker wordt. Met de hele familie uitgebreid eten aan onze lange keukentafel. Dat laatste is nog best een uitdaging met een vader in Spanje, een zus in Belgie, en een moeder en broer op 1,5 uur rijden afstand.

Lees ook: Zo overtuig je je lief om mee te gaan sparen

Geld onbelangrijk?
Nu zou ik hier kunnen zeggen: Geld is niet belangrijk. Geld maakt niet gelukkig. Dat vind ik te makkelijk. Ik kom uit een gezin waar ook wel eens geen geld was. Van dichtbij zag ik de zorgen die dat mijn vader en moeder opleverde. We kregen een zondagskaasschaaf, die alleen in het weekend dikkere plakken sneed. Mijn ouders hebben de zorgen altijd geprobeerd te verbergen voor hun drie kinderen, maar zelfs ik, als jongste, voelde het soms in de lucht hangen. Ik geloof dat te weinig geld hebben zeker ongelukkig kan maken. Dan ligt er weer een rekening op de mat waarvan je weet dat je ‘m niet kunt betalen. Dat levert zoveel stress op. Zelf ben ik gelukkig nooit op dat punt gekomen. Al zie ik nu: het scheelde niet veel. Ik had een paar jaar geleden amper een financiele buffer en als het even tegen had gezeten, had het ook mij kunnen gebeuren. Alles wat binnen kwam, gaf ik uit. Aan spullen, aan uitjes, aan onzin. Als bij mij niet op tijd de knop om was gegaan, had mijn onverkoopbare huis een gigantische strop kunnen zijn. Een schuld waar ik jarenlang hoge rente over had moeten betalen aan de bank. Een schuld misschien zelfs waar ik wakker van had gelegen. Ik had het voorzien en was op tijd gaan sparen. God zij dank. Daardoor kon ik verder met mijn leven. Dus ik zeg nu: geld is wél belangrijk. Je hebt het nodig om je huis te betalen, de luiers van je kinderen, hun studie later. Je hebt het nodig om iedere dag te kunnen eten. Ik ben geld anders gaan zien. Niet langer als een middel om tijdelijk amusement mee te kopen. NIet als iets waarmee je de verveling kunt verdrijven. Ik zie het als een manier om mijn huis te verwarmen en mijn gezin warm en veilig te houden. Ik zie ons spaargeld als een kussentje dat de val verzacht wanneer het misgaat in ons leven. En dat ik dat kussen heb geeft me een gerust gevoel.

Verlangen uitstellen
Ik heb de laatste jaren geleerd dat ik mijn geluk niet uit spullen haal. Ik haal het uit met het hele gezin door het bos banjeren. Ik haal het uit de eerste dag waarop het weer het toelaat om buiten te eten. Ik haal het uit wanneer het om 19.30 uur eindelijk stil is in huis en ik in een warm bad stap. Door mezelf te bevrijden van iedere keer die enorme prikkels van nieuwe aankopen, lijk ik gevoeliger te zijn geworden voor de kleine prikkels. Die kleine dingen in het leven die we veel te vaak voor lief nemen. Het hoogtepunt van mijn dag kan zijn om, na me er lang op te hebben verheugd, eindelijk een heerlijk stuk chocola te eten. Het lijkt wel nog lekkerder als je niet meteen aan dat verlangen toegeeft. Dat deed ik vroeger wel. Wilde ik iets, dan kocht ik het meteen. Terwijl je erop verheugen het zoveel leuker maakt. Dat werkt ook goed bij mijn kinderen. Mijn zoontje vraagt tegenwoordig, wanneer hij iets ziet wat hij graag wil hebben, of ik het wil onthouden voor als hij jarig is. Dat duurt nog driekwart jaar maar dat maakt hem niet uit. Hij kan wel wachten. Ik weet zeker dat hij er nog gelukkiger mee is wanneer hij het uiteindelijk van ons krijgt. Nog even een kanttekening: heb geen medelijden met mijn kinderen, hoor. Ze komen om in het Lego en hebben kilometers aan Hot Wheels-baan. Dat het van Marktplaats komt of vroeger nog van mijn man is geweest, doet niets af aan het speelplezier. We gaan ook heus nog wel eens naar het zwembad of naar een pretpark, alleen neem ik dan wel zelf broodjes mee. Ik kies er voor mijn geld uit te geven aan dingen waar ik gelukkig van word. Want zoals een Amerikaanse goeroe ooit zei: ‘Geen enkel object dat je koopt, zal je ziel tevreden maken.’ Zo is het precies. Ik ben voor het eerst in mijn leven tevreden. In een huis waar zoveel aan mankeert, met een kledingkast waar niet zoveel inhangt en met mijn gedeukte autootje. Eindelijk heb ik die rust gevonden.”

Lees ook: Professor: zo gaat sparen 2 x zo hard

Share

2 Pings & Trackbacks

  1. Pingback: Best gelezen deze week -

  2. Pingback: Moederdagcadeau? Geeft dit jaar alsjeblieft niks! -

7 Comments

  1. Annelies Reply

    Bedoel je niet een Ford Focus? 😉
    Niets mis met een auto op leeftijd hoor. De onze is vorige maand 13 geworden en er staat als ik me niet vergis al ruim 215.000 km op te teller. Als t aan mij ligt rijden we ‘m op totdat het per saldo goedkoper wordt om een nieuw tweedehandsje te kopen. ‘t Hebben van een nieuwe auto is zó overrated…

    1. Renee Post author Reply

      Jeetje, Annelies. Een Ford Focus, inderdaad. Jij weet beter wat voor auto ik heb dan ik!!! Hilarisch.

  2. Maris Reply

    Leuk artikel weer! Ik herken mezelf er deels wel in, want ook ik ben vrij recent wakker geworden (anderhalf jaar terug ongeveer) met dat ik goed moet gaan sparen en niet alleen maar om het weer uit te geven, maar ook voor momenten waarop je eens een keer onverwacht geld nodig hebt. En ik liep toen ook wat achter en leende wel eens van mezelf om iets te kopen wat ik wilde hebben. Dan schoot ik het voor van geld wat ergens anders voor bedoeld was, wat ik pas later nodig had. Geen slim plan! Dus daar ben ik ook mee gestopt en ik ben blij dat mijn knop nu om is!
    Ik kon recent eindelijk beginnen aan het vullen van mijn buffer rekening en nu ging een maand geleden mijn bed stuk (bedframe moet ik zeggen). En vorige week kwam ik erachter dat er een giga kuil in mijn matras zit van krap 5 jaar oud. En dat dat de reden is dat ik dus steeds last van mijn rug en nek heb. Dik balen, want nu heb ik dus een hele nieuwe complete set nodig! Altijd weer duurder dan alleen een bedframe. Maar omdat ik nu zo goed bezig ben met sparen kan ik wel een nieuw bed gaan kopen zónder dat gelijk weer al mijn geld op is! Dus daar ben ik heel blij om.

    1. Renee Post author Reply

      Wat goed, Maris. Je moet de knop even vinden maar dan gaat het. Ik ga je site eens bekijken binnenkort. Ben benieuwd.

      1. Maris Reply

        ja ik wil nu al niet meer terug naar mijn oude manier van geld uitgeven! Gewoon te zonde! Leuk dat je eens komt kijken! 🙂

  3. Gerdien Reply

    Heel herkenbaar, dat groots genieten niet meer komt van spullen, maar van zonnestraaltjes na een koude tijd, zingende vogeltjes, de diversiteit aan geurtjes van de natuur, de warmte van mijn lief. Wat een tevredenheid, ik ben daar heel blij mee. Terwijl ik het vroeger best geneuzel vond, als mensen verkondigden dat geluk zit in kleine dingen…

  4. Manon Reply

    Ooit werkte je in een boekenwinkel als bijbaantje?
    Haha
    “Hallo! Ik zoek werk!”
    “Oh, als wat?”
    “Als bijbaantje!”.
    Lol.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *