Ik zie het overal om me heen. Gezinnen gevangen in een ratrace. Altijd maar rennen en vliegen. Door minder wensen te hebben en dus minder geld uit te geven, stap je er zo uit.

Een dure stationwagon wanneer er kinderen komen. Allemaal spiksplinternieuwe meubels, liefst van designers. Keukengerei in alle soorten en maten. Er is iets geks aan dit soort spullen. Veel mensen willen ze, ze kopen ze of lenen ervoor maar hebben geen enkel idee van de invloed die dit op ons leven heeft. Want het kost allemaal geld en dat geld moet ergens vandaan komen. Daar moeten we voor werken. Daardoor moeten onze kinderen misschien vaker naar de opvang, wat ook geld kost. We zijn zoveel aan het werk dat we eigenlijk nooit tijd hebben om die dure keukenapparatuur uberhaupt te gebruiken. We vangen onszelf in een soort hamsterwiel. We zwengelen het zelf aan, rennen ons vervolgens een breuk en klagen daar dan over. Want het leven is zo druk.. We komen nooit aan onszelf toe. Dat soort dingen.

De oplossing is zo simpel. Door minder te willen en wensen (vooral materiële) heb je lagere kosten, hoef je minder te werken em heb je weer eens tijd voor een tijdschrift op de bank. De oplossing is simpel maar heftig voor mensen. Want we worden groot met het idee dat we altijd meer en mooier moeten. Van de fiets naar reizen met de trein, naar een eigen autotje, naar een nieuwe auto vers uit de showroom. Het maakt niet per se gelukkiger, het is wat we om ons heen zien en wat we vaak ook thuis leren. Stilstand is achteruitgang. Nou, ik kan je vertellen. Stilstand kan heerlijk zijn.

Mijn man en ik hebben wat wensen ingeleverd. Die dure auto, al die keukenapparatuur (al kon die me al gestolen worden) verre reizen, dure kleding of designermeubels. We zouden het allemaal kunnen betalen, we kiezen ervoor het niet te willen. Als we het wel zouden willen, zou dat betekenen dat we meer moeten gaan werken, dat we onze kinderen minder kunnen zien en dat we niet meer kunnen sparen. Dat het is het no way waard.

Niet dat we ons werk niet leuk vinden. We vinden ons werk allebei een van de leukste dingen ooit. We zouden nooit willen stoppen. Maar er zijn ook andere toffe dingen in het leven. Zoals tijd met onze kinderen doorbrengen, samen door het bos wandelen midden op de dag of bijvoorbeeld schrijven op deze site, wat me zo ongeveer niets oplevert. Door al die dingen naast elkaar te doen, voel ik dat het leven goed is voor mij. Alleen maar werken, boodschappen doen, kinderen ophalen, koken, eten, even TV kijken en naar bed? Als de dagen er altijd zo uit zouden zien, zou ik daar persoonlijk niet gelukkig van worden.

Wij werken beide zo’n 5 uur per dag. Mijn man begint om 5 uur ’s ochtends in de radiostudio en is om 11 uur weer klaar. Als de kinderen op school en bij de gastouder zijn, werk ik. Op woensdag ben ik vrij, net als op vrijdag. Als er dan toch gewerkt moet worden, doet mijn man de kinderen. Of ik werk ’s avonds of wanneer mijn baby slaapt en de oudste lekker in zijn lego opgaat. Niet zoveel materiële wensen, geeft ons een heel ander leven. Natuurlijk is het soms nog druk, maar het gevoel in een hamsterwiel mee te rennen kennen wij niet. Wij lopen ons zelfgekozen pad. En ik gun het iedereen om een pad te kiezen dat bij je past. En als dat dan betekent dat ik dan maar geen dikke auto voor de deur heb staan en niet naar Amerika op vakantie ga, so be it.