In onze maatschappij wordt rijkdom vaak gezien als hét ultieme doel. Ik stopte een paar jaar geleden met het najagen ervan. Voor mij is vrije tijd nu veel belangrijker. Want is de vrijheid om je dag in te delen zoals je zelf wilt, niet de ultieme rijkdom?

Het was een jaar of acht geleden. Ik had mijn belastingaangifte ingevuld en concludeerde: goed jaar gehad. Opeens werd ik overvallen door een angst: wat als het nooit meer méér wordt? Wat als dit is wat het is? Ik vond dat een vreselijk idee. Ik kom uit een ondernemersgezin waar stilstand werd gezien als achteruitgang. Het moest ieder jaar beter, meer, groter. Als ik daar nu aan terugdenk, moet ik er hard om lachen. Wat een grap.

Waarom kon ik niet gewoon tevreden zijn met wat ik had? Een prachtig eigen bedrijf, een goede omzet. Inmiddels ben ik acht jaar verder en sta ik er compleet anders in. Werkte ik ooit tien uur per dag, nu nog maar vier of vijf. Als ik dat al haal. Omdat ik nu zie dat ik niet zo’n groot deel van mijn dag wil besteden aan werk, hoe leuk ik mijn werk ook vind. Ik wil ook tijd hebben voor mijn kinderen, voor mijn man, voor mezelf en gewoon voor een uurtje op een bankje in de zon.

Lees ook: Hypotheek aflossen of beleggen? Wat levert het meeste op?

Nu zullen sommige mensen dit lezen en denken: hoe dan? De rekeningen moeten toch ook betaald worden? Goede vraag. Daarom woon ik ook niet (meer) in de Randstad, maar in een dorpje in de polder. Ik kocht er met mijn man een prachtige 2-onder-1-kap met vijf slaapkamers voor 265.000 euro. We hadden flink gespaard gedurende de jaren, gewoon door wat zuinig(er) te leven, en betalen dus nog geen 500 euro netto aan hypotheek iedere maand. Nou, daar hoef je met een beetje geluk niet allebei fulltime voor te werken.

Het ging bij ons uiteindelijk allemaal om keuzes maken. En ik koos voor meer vrije tijd, meer rust en (dat betekende voor mij) meer geluk. Eigenlijk wist ik al vrij jong dat ik wilde werken om te leven, in plaats van andersom. Ik had ooit een schoonvader, een andere dan nu. Hij had het het hele jaar over de zomervakantie. Op de terugweg begon hij al af te tellen voor het jaar erop’ Ik was 19 en dacht toen al: Zo wil ik nooit worden.

Toch liet ik me een paar jaar lang meezuigen in de gekte. Werken, werken, werken. Voor die vakantie, voor luxe spullen, een designertas. Whatever. Ik was gek. We zijn allemaal gek. We werken keihard om – met een beetje geluk – op ons 67e met pensioen te kunnen. En dan als een razende die bucketlist af te werken. Al gaat parachute springen en een wereldreis maken wel verdomde moeilijk met versleten heupen en knieën. Waarom leven we niet nu alvast? Fuck al die onnodige uitgaven, al die spullen, al dat hebben. Als je dat loslaat, en je werkt gewoon voor wat je nodig hebt, wat je écht gelukkig maakt en om wat te sparen voor later. Wat dan? Nou, ik kan het je vertellen: daar word je heel relaxed van.

Lees ook: Ik heb al 30.000 euro gespaard voor een appartement

Ik was pas 28 en mijn schouders zaten al jaren vast van de stress. Ik had geen zin om mijn zus en zoveel anderen achterna te gaan, zo een burn-out in. Ik miste een leven los van werk. Ik wilde mijn baby in slaap kunnen wiegen zonder dat ik eigenlijk het gevoel had iets anders te moeten doen. Ik wilde gewoon weer eens één ding tegelijk doen, met plezier, in plaats van altijd zo jakkeren. En toen ik er van de een op de andere dag mee stopte, niet meer meerende in het caviawiel dat de dag was, bleek dat de beste keuze ooit te zijn.

Niet dat mijn leven niet meer druk is. Twee kinderen, een huis, een man, een sociaal leven. Niksen, daar kom ik ook zonder acht uur werk op een dag, amper aan toe. Ik kan me niet voorstellen hoe ik alles zou bolwerken met een fulltime baan erbij. Respect voor alle mannen en vrouwen die dat wel lukt. Nu respecteert niet iedereen mijn keuze. Kritiek komt vaak van andere vrouwen die vinden dat ik mijn talent of potentie verspil, door niet 120% keihard te werken. Daar had ik best nog even moeite mee. Want ook in mij zit een feministe verborgen. Tot ik besefte; echte emancipatie is zelf je keuzes kunnen maken. Door mijn lage lasten ben ik met mijn parttime werk nog altijd financieel onafhankelijk van mijn man. Verder heeft toch niemand er ook maar iets mee te maken hoeveel ik werk?

Ik las laatste dat onderzoek uitwees dat 67,4 procent van de Nederlanders droomde van meer vrije tijd en minder werken. Ik zeg: doen. Voor de meeste mensen is het haalbaar. Al begrijp ik ook dat er alleenstaande ouders zijn die keihard moeten werken om de eindjes aan elkaar te knopen. En dat er mensen zijn in allerlei andere situaties, voor wie dit verhaal niet opgaat. Dan is er nog een andere, flinke groep die nu zal roepen: voor mij niet haalbaar, dit. Als je dit echt wilt, zo’n leven oprecht je droom is, dan zul je keuzes moeten maken. Misschien niet meer twee auto’s voor de deur en een jaren ‘30 woning in de Randstad. Vraag je eens af: is dat wat je gelukkig maakt? Zo ja, prima, lekker blijven zitten. Zo niet: er zijn nog een paar leuke huizen hier in het dorp te koop. Die zorgen ervoor dat je hypotheek door de helft gaat en je je vrije tijd kunt verdubbelen. Ieder zo zijn eigen keuze.

Hoera, in oktober ligt mijn boek ‘Duur huis, nooit thuis’ in de winkels. Je kunt ‘m nu al reserveren via bol.com. Vind ik leuk!