zelf een huis bouwen

“Ik was 23 toen ik mijn eigen huis liet bouwen”

Waar doen ze het van? Dat willen we stiekem graag van andere mensen weten. Iedere dinsdag laat iemand ons meekijken in haar kasboekje. Deze week Janneke, die op haar 23e haar eigen huis liet bouwen.

NAAM Janneke (27) praktijkondersteuner en triagist (35-45 uur) en studeert (ca. 30 uur per week)

NETTO-INKOMSTEN
Inkomen: €3.000 (gemiddeld)
TOTAAL €3.000                                           

UITGAVEN
Hypotheek €484
Energiekosten €115
Boodschappen €160
Zorgverzekering €150
Verzekeringen overig €47
Auto €255 (inclusief benzine) 
OV €30
Telefoon €15
Internet €33
Abonnementen €3
Sporten €25
Goede doelen €10
Schoonmaakster/glazenwasser €60
Cadeautjes €50
Uiteten en leuke dingen doen €100
Uiterlijke verzorging €75
Studiekosten €215
Vakantie €150
Sparen €1.000 (gemiddeld)

TOTAAL: €2977

Spaarrekening: €25.434
Spaarpot: €450
Schulden: €7.000 bij ouders

Lekker bedrag per maand spaar je, zeg. Met die volle werk-/studieweek heb je zeker weinig tijd om je geld uit te geven?

‘Ik werk als praktijkondersteuner in een huisartsenpraktijk én als triagist op de spoedpost. Dat betekent ook regelmatig ’s avonds, ‘s nachts en in het weekend werken. Studeren doe ik op de momenten dat ik vrij ben. Zeker als ik tentamens heb is dat pittig en mis ik wel eens wat uurtjes slaap. Maar het voordeel is inderdaad dat ik weinig tijd heb om te spenden.’

 17% van de Nederlanders tussen de 25-30 jaar heeft meer dan €3000 spaargeld. Bron: Rabobank 

Ben je een spender

‘Nou, ik was altijd een enorme spender. Met name aan merkkleding gaf ik veel uit. Mijn kast stond vol dure tassen en schoenen. Een jas van €700? Die kocht ik gewoon. Mijn ouders maakten zich wel eens zorgen over de hoeveelheid geld die ik uit gaf. Maar voor mij was dat dé manier om me zelfverzekerd en gelukkig te voelen. Nu ik wat ouder ben is dat anders. Ik zoek mijn geluk niet meer in merken, maar in mensen om me heen. Ik koop nu minder en als ik iets koop dan doe ik dat heel bewust. Zo koop ik alleen kleding die verantwoord en eerlijk geproduceerd is. Een shirtje van €2 zal ik nooit kopen. Ik heb trouwens het laatste half jaar helemaal geen kleding gekocht. Ik heb nog genoeg in mijn kast en de tijd om te shoppen ontbreekt.’

 Je hebt een mooi bedrag op je spaarrekening, maar ook een schuld bij je ouders. Waarom los je die niet af?

‘Vier jaar geleden heb ik een huis laten bouwen. Een leuke eengezinswoning. Ik werkte toen als doktersassistente en deed daarnaast de opleiding tot praktijkondersteuner. Omdat mijn relatie op de klippen was gelopen woonde ik in die tijd bij mijn ouders. Ik hoefde geen kostgeld te betalen, dus kon prima sparen. Maar niet genoeg om een huis te laten bouwen. Mijn ouders hebben mij toen een bedrag belastingvrij kunnen schenken. Daarnaast boden ze aan het geld dat ik alsnog te kort kwam van hen te lenen. In totaal heb ik €10.000 geleend. Een deel heb ik afgelost. Mijn ouders hebben het geld nu niet nodig. Dus dat resterende schulddeel komt wel.’

Lees ook: 100.000 euro sparen. Hoe dan?

 Op je 23e een huis laten bouwen. Hoe voelde dat?

‘Het was vooral spannend. Een huis laten bouwen betekent ook veel beslissingen nemen. En omdat ik zo druk was met mijn werk en studie vond ik dat best lastig. Ik ben mijn ouders heel dankbaar dat zij mij ook daarin gesteund hebben. Toen het huis klaar was heeft het nog 1,5 jaar geduurd voordat ik er ging wonen. Het huis was dan wel klaar, maar ik nog niet. Ik stond er door mijn drukke leven niet zo bij stil wat het betekende om de veilige en liefdevolle omgeving van het ouderlijk huis te verlaten. Vond het eerlijk gezegd doodeng allemaal en was ook niet bezig met de inrichting van het huis. Ik had nog nooit een meubelzaak van binnen gezien. Maar op een gegeven moment hebben mijn ouders me meegenomen naar zo’n winkel en samen hebben we daar alle meubels uitgezocht. Kwalitatief mooie spullen, maar wel met een prijskaartje. Daar heb ik wel even buikpijn van gehad. Maar nu ben ik blij dat mijn ouders mij over die drempel hebben getrokken en ben ik happy met de keuzes die ik toen gemaakt heb.’

 De leeftijd waarop een twintiger een eigen huis heeft stijgt. In 2018 was de helft van de 28-jarigen huiseigenaar. Dat is twee jaar ouder dan 10 jaar geleden. Bron: CBS

Naast je spaarrekening heb je ook een spaarpot. Zo’n echt spaarvarken in de kast?

‘Ja, inderdaad. Ik verkoop regelmatig merkkleding voor een goede prijs op Marktplaats. Het geld dat ik daarmee verdien gaat in die spaarpot. Daar doe ik vooral leuke dingen van.’

 Je geeft €75 per maand aan uiterlijke verzorging uit. Wat doe je dan?

‘Ik laat mijn nagels en wenkbrauwen doen en verwen mezelf regelmatig met een gezichtsbehandeling bij de schoonheidsspecialiste. Dat vind ik fijn en na zo’n behandeling ben ik weer opgeladen. Op deze uitgaven zou ik ook niet snel willen bezuinigen. Maar als ik het met minder zou moeten doen, dan blijft de schoonmaakster. Het is zo fijn dat ik zelf mijn huis niet hoef te poetsen in de schaarse vrije uurtjes die ik heb.’

Lees ook: Ik geef maandelijks 600 euro uit aan kleding.

 En? Is het huis inmiddels in waarde gestegen?

‘Ja, en flink ook. Het huis heeft me ongeveer €200.000 gekost. Als ik het nu in de verkoop doe maak ik bijna een ton winst. Ik heb er wel over nagedacht het te verkopen, maar dan zou ik wat groters willen en de huizenprijzen in de buurt waar ik woon liggen hoog. Ooit wil ik wel verhuizen en een lekker vrijstaand huis kopen. Maar tot die tijd zit ik hier goed. Ik heb maar mooi een eigen huis en ben financieel onafhankelijk.’

 Mogen we ook in jouw kasboekje meekijken? Geef je op voor de rubriek Waar Doet Ze Het Van via hello@porterenee.nl o.v.v. WDZHV.

 

Share

48 Comments

  1. Kaspar Reply

    Wow! Lekker voor mekaar hoor! Maar ouders die even bijspringen is wel haast noodzaak geworden… En is dat ‘oude’ geld er niet, dan jammer helaas! Zo wordt de kloof tussen vermogende families (Niet hetzelfde als rijke families) en families met minder vermogen steeds groter…. mijn ouders kunnen mij geen geld schenken of lenen. Dus heb pas rond mijn 40e weer een eigen huis. Betekent daarmee ook dat ik straks waarschijnlijk niet genoeg vermogen heb om mijn kinderen weer financieel te ondersteunen bij de aankoop van een huis waardoor zij ook lang moeten gaan sparen om dat te bereiken…

    Maar dat gezegd hebbende. Op je 23e het lef hebben om in je eentje een huis te (laten) bouwen. Respect!!! Heel moedig, en heel goed uitgepakt dus.

    1. Susie Reply

      Ouders die bijspringen noodzakelijk? Dat hangt af van je tijdspad. Ik ging op mijn 18e het huis uit en kon pas dit jaar op mijn 34e een huis kopen zonder hulp van mijn ouders. Dit omdat ik telkens tijdelijke contracten kreeg en geen hypotheek kon afsluiten met een baan die elke 3 jaar wisselt. Nu mega trots op mijn eigen huis die ik alleen en zonder hulp van mijn ouders (of partner) heb kunnen kopen.
      Ik zou dankbaar zijn als ik wist dat ik “rond mijn 40e” wéér een eigen huis kon kopen. Er zijn genoeg mensen die dit nooit voor elkaar krijgen.

  2. Joris Reply

    Goed voor elkaar, absoluut! Maar financieel onafhankelijk? Nee. Ruim kunnen leven? Ja, goeddeels met dank aan een (ongetwijfeld fikse) schenking.

  3. Kaspar Reply

    Susie, dat is precies wat ik bedoel. Zonder ouders die bijspringen is op je 23e een huis kopen (zoals hier beschreven) nagenoeg onmogelijk. Dus lukt het pas later in het leven (inderdaad, als het je überhaupt gegeven is!), en heb je weer niet voldoende tijd om iets op te bouwen om de eventuele eigen kinderen financieel te steunen bij de aankoop van een huis (middels gift of lening). En dat is treurig, vind ik. Het hebben van vermogen is hierdoor veel afhankelijker geworden van de vraag in welke familie je toevallig geboren bent…. Terwijl vroeger iedereen die hard werkte óók gewoon een huis kon kopen!
    Ik kocht mijn eerste huis zelfs toen ik nog studeerde… volledig op het inkomen van mijn toenmalige partner. Daarmee waren de maandlasten fors lager dan bij huren en omdat het een opknappertje was hadden we ca
    5 jaar later genoeg overwaarde om een herenhuis te kopen, nog steeds goedkoper dan mijn huidige huur voor een appartementje op 3 hoog waar ik noodgedwongen sinds de scheiding woon! De huidige generatie starters kan het überhaupt vergeten om vroeg in het leven/carrière een huis te kopen en zo vermogen op te bouwen en moet dus duur huren in een totaal overspannen huurmarkt… tenzij ouders dus bij kunnen springen! Ik vind dat geen goede ontwikkeling.

    1. Lykke Reply

      Niet helemaal waar, mijn vriend en ik waren ook starters en hebben ook een woning kunnen kopen op ons 24e, zonder enige financiële hulp. En wij zijn niet de enige in onze vrienden- en kennissenkring.
      Natuurlijk ligt het vooral ook aan de locatie, wij wonen in Overijssel, wat vele malen haalbaarder is voor startersbudgetten dan de randstad. Maar het kán wel. Wij hadden destijds ook geen over-the-top-fabulous inkomen, wel een goed inkomen en zeker iets om dankbaar voor te zijn. Maar het is gewoon haalbaar, want wij mochten ook maar 100% financieren.
      Dus, bottom line: ik weet dat het lastig is, zéker in overspannen markten in de Randstad, maar het is écht niet onmogelijk.

      1. Tiny Reply

        Eens met bovenstaande, maar heeft ook heel erg te maken met de keuzes die je hebt/maakt. Op kamers gaan geeft zeker nu zonder stufi een enorme achterstand. Je hebt een schuld en grote kans dat je na je studie teveel verdient om sociaal te huren en teveel studieschuld/nog geen vaste baan om te kunnen kopen. Kun je thuis blijven wonen met ouders die bijdragen in de studie en kun je daarnaast nog wat werken en sparen, dan zit je goed. Ook als je na MBO direct gaat werken en nog even thuis blijft wonen kun je aardig sparen. Het is dan zeker wel te doen om een huis te kopen als je in de 20 bent. Ook wel in de randstad. Hartje Amsterdam gaat inderdaad niet.

        Ik ben ook wel benieuwd of Kaspar in de tijd dat de woonlasten vrij laag waren een aflossingsvrije hypotheek had? Als de huizenmarkt slecht was ten tijde van de scheiding hou je natuurlijk niets over. Als er in die jaren wel afgelost was, moet er toch wel wat mogelijk zijn geweest met overwaarde lijkt me?

      2. Kaspar Reply

        Ook in Overijssel is een beetje huis 2 tot 2,5 ton…. dan heb je dus 12-15.000 euro eigen geld nodig (Ook rekening houdend met wat kosten voor verhuizen, inrichten, verbouwen). Als student heb je dat doorgaans niet op de spaarrekening. Met een goede eerste baan verdien je al snel teveel voor sociale huur. Dus wordt het de hoofdprijs voor een huurwoning. Dan is het bij elkaar sparen van 12-15.000 euro voor de meeste starters een veel-jaren-plan. Komen er in de tussentijd kinderen bij, dan wordt het helemaal een uitdaging!
        Daarmee is het voor veel starters echt niet meer weg gelegd om een huis te kopen voor hun pakweg 30-35e levensjaar… tenzij er dus iemand financieel bij kan springen

        1. Lykke Reply

          Ja, maar dat kan. Komt alleen neer op keuzes: óf een jaartje langer thuis blijven wonen óf een jaartje langer op je kamertje blijven wonen. Wij hebben dat laatste gedaan, daardoor veel kunnen sparen, omdat we al wel werkten en dat bedrag ingelegd in ons huis. Ik zat ook met een studieschuld van 12k+.
          Vrienden hebben gezamenlijk een huis gehuurd met 4 personen, waardoor de lasten p.p. zo’n 400 euro waren. Dan kan je ineens heel leuk sparen en is een koophuis binnen no time wel haalbaar.
          Dus er zijn best wel opties, alleen moet je een beetje meer je best doen misschien of een keuze maken voor een jaartje, waarmee je misschien wat minder blij bent. Maar ik vind het echt te kort door de bocht om te zeggen dat het onmogelijk is vóór je 30e, tenzij je een schenking/financiële hulp krijgt.

          1. Kaspar

            Precies daarom stel ik ook niet dat het volstrekt onmogelijk is, enkel dat het tegenwoordige héél erg lastig is… (En in bepaalde gevallen wel onmogelijk… kijk ik terug naar mijn studententijd: het was niet toegestaan in de studentenkamer te blijven wonen na de studie, uit mn hoofd had je twee maanden de tijd om wat anders te regelen. Ikzelf had al een woning destijds (kon toen nog wel), maar terug naar de ouders had destijds niet gekund… niet qua reistijd werk plus niet qua woning ouders!)

          2. Mariëlle

            Mee eens Lykke! Wij waren 28-29 toen we afgelopen jaar ons eerste huis kochten en de enige reden dat we zo “oud” waren, was omdat we te weinig discipline hadden om de 8k kosten koper + 5k kluskosten eerder bij elkaar te sparen. We hadden hiervoor een best prijzig huurhuis met tuin (die we ook nog volledig hebben moeten inrichten omdat we de eerste bewoners waren), maar hadden het bedrag na een jaar rustiger aandoen al bij elkaar gespaard.

            We hebben nooit van wie dan ook geld gekregen én ik had ook een studieschuld van 12k.

            Ja we zijn met z’n tweeën, maar als alleenstaande moet het met de juiste keuzes toch ook gewoon lukken? Dan moet je wel iets langer sparen, maar als je daar in tegenstelling tot ons wat eerder mee begint, kan je nog steeds ruim voor je 30e een huis(je) of appartement kopen. En je moet ook niet meteen een volledig ingericht hoekhuis willen kopen…

          3. Kaspar

            Zie wel dat de starters salarissen tegenwoordig veel hoger zijn dan ik dacht! (mijn starters salaris was destijds best prima, maar was ‘slechts’ 1200 euro netto voor fulltime dienstverband! Zie dat dat nu wel heel veel hoger ligt!). Maar eens zitten rekenen met die bedragen.

            Als alleenstaande starter is 2100 netto schijnbaar een goed salaris (?). Stel je kunt niet in de studentenkamer blijven of bij ouders intrekken etc. dan is de huur zomaar 800 euro (goedkopere woningen zijn er bijna niet tenzij je al vele jaren op een wachtlijst staat). Alle overige vaste lasten vallen dan nog redelijk mee (nog geen stufi terugbetalen, wellicht goede gezondheid, geen kinderen, etc.): eurootje of 4 a 500? Alle overige maandelijkse kosten 400 euro. Zou je met de nodige discipline toch zomaar 400 euro moeten kunnen sparen in de maand. Hou ik nog rekening met een paar duizend euro aan extra kosten in die periode (je zult bv. het eerste huurhuisje toch ook in moeten richten e.d.!), dan is het in een jaartje of 4 (?) te doen. Valt me alles mee! En als tweeverdieners zou het dus in pakweg 3 jaar moeten kunnen. Uiteraard loopt dit alles wel totaal in het honderd als je in die periode kinderen mocht krijgen 😛 Maar ook dat is uiteindelijk een keuze (als het je gegeven is uiteraard). Dus met de nodige discipline kan het inderdaad wel voor je 30e. Dat is wel heel goed om te weten… Ik ging er vanuit dat het een stuk lastiger was voor de huidige starters! (ging uit van een vergelijkbare situatie als waar ik door omstandigheden in zit met een op zich super salaris, maar als alleenstaande ouder ook flink meer kosten).

          4. Mariëlle

            Nee het valt -mijns inziens- allemaal reuze mee tegenwoordig… Ik had een paar jaar geleden met 1.400 netto (met 32 uur werken!) al een laag startsalaris. Ik weet niet precies wat mijn vriend toen verdiende, maar samen zaten we zeker boven de 3.000 netto in ons eerste werkende jaar. En de vaste lasten? Ongeveer 1.500, misschien 1.700 euro (inclusief boodschappen). Wij hebben destijds iets teveel leuke dingen gedaan, dus na de vakanties was het geld altijd op, maar als we ons best hadden gedaan, hadden we elke maand wel 1.000 euro kunnen sparen (en dan van het vakantiegeld daadwerkelijk op vakantie gaan).

            Maar goed, wij zijn HBO geschoold en hebben een kantoorbaan in een wat minder populair vakgebied, dus natuurlijk is onze situatie niet op elke pas afgestudeerde van toepassing. En zoals gezegd, als alleenstaande heb je het altijd moeilijker.

          5. Tiny

            1200 netto is onder het minimum, dus dat lijkt me sterk. 2100 netto is nog behoorlijk veel, denk dat de meesten daar in het begin niet op zitten. Maar de eerste jaren gaat het wel vrij snel omhoog in veel gevallen. Je hoeft niet direct na de studie een huis te kopen, je kan gewoon een paar jaar sparen. Zoals er al opties genoemd worden om een woning te delen om kosten laag te houden, op kamers te blijven (kan om gewoon particulier dan hoef je er niet uit na de studie). En zoals al gezegd: genoeg mensen die niet studeren en vrij vroeg beginnen met werken. Kun je dan nog even bij je ouders wonen dan gaat sparen ook snel. Mogelijkheden zat.

          6. Kaspar

            Tiny, het was toch echt pakweg 1200 euro hoor dat ik als eerste salaris strookje kreeg. En ik was er maar wat blij mee! (bruto was het 1800 euro, ging iets meer vanaf ivm bijtelling lease-auto… Dus had destijds geen kosten voor vervoer). Eerste paar jaren ging dat wel redelijk omhoog, maar toen de crisis kwam bleef het salaris lange tijd steken. Dus toen ik starter was was sparen eigenlijk niet echt aan de orde! En dat werd dan nog eens extra lastig omdat ik heel jong kinderen gekregen heb (ja, ook een keuze!).
            Maar gezien de huidige starters salarissen hebben jullie helemaal gelijk! Het is uitdagend, maar het is wel prima mogelijk om met de nodige discipline en een beetje mazzel op eigen kracht voor je 30e een huisje te kopen (maar niet in bepaalde gebieden). Op je 23e is echter zonder hulp volgens mij alleen niet echt haalbaar… Dat was toen ik 23 was echt anders, heb rond die tijd wel mijn eerste huisje kunnen kopen en op mijn pakweg 27e hadden we daardoor al enkele tienduizenden euro’s overwaarde (mede door heel hard klussen aan ons opknappertje!). Dat zijn bedragen die je zelf nooit bij elkaar kunt sparen op die leeftijd (en zeker niet met kinderen!). Toch blij dat wij destijds wel zo’n vliegende start konden maken qua opbouw vermogen en spijtig dat dat voor huidige starters in ieder geval een stuk lastiger is…

          7. Tiny

            Ik begrijp dat het een tijd geleden een stuk lager was, maar huizenprijzen zijn niet het enige wat aan inflatie onderhevig is. Als je toen met nu wil vergelijken, moet je wel ook de salarissen van nu meenemen 🙂
            En met bepaalde keuzes echt prima te doen zonder hulp van ouders. Voor mij heeft het ook langer geduurd voordat ik wat kocht, voornamelijk omdat bij mij de huur wel laag was. Hard gespaard, maar ook salaris omhoog zien gaan in 7/8 jaar tijd om op het moment dat ik kocht meteen een huis te kunnen kopen waar ik nooit meer weg zou willen. Ik had ook in de 20 een huis kunnen kopen, maar dan had ik nog een stap willen maken naar een andere woning. Nu hoef ik dat niet meer en niet nog eens een ander huis hoeven kopen scheelt ook lekker in de kosten 🙂

          8. Kaspar

            Tiny, dat deed ik al, maar had me niet gerealiseerd dat de salarissen zoveel gestegen waren! Wat dat betreft hebben starters nu het wel makkelijker dan destijds! Want inderdaad waren de huizenprijzen wat lager, maar de hypotheekrente hoger. Dus de maandlasten waren niet veel anders… de huren waren destijds wel ook lager!

            Maar ik ben al lang overtuigd hoor 😉. Het kan inderdaad zonder hulp ouders onder je 30e. Onder de pakweg 25 is wel erg lastig, dat kon voorheen wél. En alleenstaanden hebben wat meer een uitdaging. Op meer vlakken trouwens… Zo wordt hun inkomen fors zwaarder belast dan bij tweeverdieners die samen hetzelfde verdienen en zijn bepaalde toeslagen ook lager (terwijl de lasten niet lager zijn). En uiteraard is er maar 1 baan, dus veel meer dan 40 a 50 uur in de week werken is al uitdagend genoeg… tweeverdieners kunnen bij mekaar opgeteld uiteraard veel meer werk verzetten en dus meer salaris ontvangen. Hoop dat Den Haag de regelgeving rondom alleenstaanden eens onder de loep neemt wat dat betreft. Maar dat is weer een heel ander verhaal.

  4. Truus Reply

    @Kasper: ik ben zo benieuwd naar jouw verhaal. Hoe komt het dat je dat je al vroeg een huis kon kopen waarbij de maandlasten laag waren en dat je genoeg overwaarde overhield om een herenhuis te kopen en dat je nu duurder huurt? En ook zo benieuwd wat je nu, achteraf, anders had gedaan. Want dat je niet echt fijn zit in je appartementje is ons allemaal wel duidelijk. Hoe komt het dat jij na jouw scheiding niet in het huis kon blijven wonen of dat je geen nieuw huis kunt kopen? Had je iets anders gedaan als je toen wist wat je nu weet?

  5. Kaspar Reply

    Veel vragen… zal een poging doen! 😉
    Maar achteraf bezien met de kennis die ik nu heb had ik zeker weten dingen anders gedaan. Maar goed, ik kon tevoren ook onmogelijk weten dat er een dergelijke financiële crisis zou komen en dat daarom de hele regelgeving met betrekking tot hypotheken ineens op de schop zou gaan! Dus wat dat betreft zie ik hem dingen die ik verkeerd of dom gedaan heb.

    Ik had flink vermogen vóór de scheiding. Maar na de scheiding moet je dat vermogen delen, dus is het effectief ineens nog maar de helft. Scheiden was destijds erg prijzig (tegenwoordig is dat gelukkig beter geregeld). Dus ik had de keuze om mijn partner uit te kopen uit de woning. Dan had ik mijzelf dus in de schulden moeten steken en werd het financieel alsnog uitdagend. Belangrijker om het huis destijds te verlaten was dat er teveel emotie in dat huis zat en nog belangrijker dat mijn ex met de kinderen naar een andere stad vertrok en ik wel bij ze in de buurt wilde wonen.

    Als je een huis wilt kopen móet overwaarde uit de vorige woning in de nieuwe hypotheek. Die overwaarde was voor een flink deel verdwenen en een deel was benodigd voor de verhuizing en aankoop van een halve nieuwe inboedel… Dus ik zou drie jaar huren (Op dat moment kon ik de huur eigenlijk niet opbrengen, dus het spaarsaldo liep verder terug). Na die drie jaar komt die overwaarde vrij en mag je weer gewoon een hypotheek nemen zonder dat bedrag mee te nemen. Ik kon enkel niet weten dat precies toen bepaald werd dat je niet meer alle bijkomende kosten mocht mee financieren in de hypotheek. Er werd geleidelijk aan afgebouwd totdat je nu nog ‘slechts ‘ 100% van de woningwaarde mag lenen. Dus moest ik heel hard gaan sparen… dat is nogal lastig in een veel te duur huurhuis en heeft me dus uiteindelijk straks pakweg 9 jaar gekost…. (ipv 3 jaar). In de tussentijd heb ik me een slag in de rondte gewerkt en mede daardoor ben ik nu wel een beetje klaar met mijn baan… maar ja!

  6. Kaspar Reply

    En nu genoeg over mij… haha. Het gaat hier om het verhaal van Janneke 🙈

    En die heeft het dankzij hulp van haar ouders dus wel voor mekaar gekregen om op jonge leeftijd een huis te kopen. Die hulp van ouders is een wel héél grote steun in de rug. Maar alsnog blijft het een prestatie, vind ik.

  7. Chiel Reply

    Hé Kaspar, al die tijd die je hier spendeert om je verhaal te vertellen kun je ook steken in ’t opbouwen van een eigen onderneming. Als je daar net zo gepassioneerd over bent en net zoveel tijd in steekt als in ’t vertellen en klagen over je eigen situatie weet ik zeker dat je binnen no-time een miljoenenbusiness hebt. Ga er voor man!

    1. Kaspar Reply

      Zucht… Gaan we weer. Ik klaag niet. Nooit gedaan ook. Ik hou enkel wel van een stukje maatschappelijke discussie en ervaringen uitwisselen opdat iedereen wat van elkaar kan leren (en dat wordt gelukkig door het merendeel van de medebezoekers hier gewaardeerd!). Mag dat? Ja?

      1. Mariëlle Reply

        Niks van aantrekken Kaspar… Ik vind je berichten wel leuk en je klaagt inderdaad niet, je hebt gewoon pech met je situatie en probeert er het beste van te maken. Gewoon lekker blijven reageren 🙂

        1. Kaspar Reply

          Dank je wel, Mariëlle! Ben heel blij dat het toch wel gewaardeerd wordt door velen (had er een tijdje terug even mijn twijfels bij). Alleen die steeds terugkerende beschuldiging dat ik eeuwig loop te klagen… Trek me er niet heel veel van aan, maar word er desondanks wel een beetje moe van! Heb heus wel eens mijn baal momentjes, maar klagen? Nooit! Ik heb het financieel best prima (zeker in vergelijk met velen in Nederland) en op andere vlakken dan centen ben ik helemaal zeer gezegend! Het enige waar ik wel eens over ‘klaag’ (vind het meer ter discussie stellen, maar ok) is het gebrek aan inlevingsvermogen dat sommige mensen mét geld hebben met betrekking tot mensen die het financieel echt lastig hebben (en daar hoor ik dus niet bij). Dat is het enige punt waar ik nog wel eens (soms wat fel) tegenin wil gaan. Ook hier op Porterenee.

          1. Bram

            Kaspar,
            Ik ben wel eens benieuwd naar jou kasboekje ‘ waar doen ze het van’
            En vele met mij denk ik.
            Uitdaging?

          2. Erik

            Waar ik ook wel achter ben gekomen is dat je geluk moet hebben in de tijd dat je het huis koopt. Ik ben zelf 28 en heb op mijn 21ste,toen nog student, ook een eerste appartement gekocht met mijn vriendin, (nu vrouw). Door de crisis kregen ze die appartementen niet kwijt en gingen ze voor een betaalbaar bedrag waardoor we het op 1 loon konden kopen. Uiteindelijk hebben we het appartement in 2016 weer verkocht en casco een hoekhuis gekocht. Deze hebben we aangekocht in 2015 en dat was nog steeds een goede tijd om een huis te kopen. Uiteindelijk heeft dus de huizencrisis voor ons goed uitgepakt, maar als je net aan de andere kant zit dan is het goed zuur…

    2. Jeanette Reply

      Deze reactie slaat de spijker op z’n kop. Altijd wel erg makkelijk om te zeggen dat anderen het zo makkelijk hebben. Als ik zie dat Janneke circa 70 uur per week druk is met werken en studeren kan ik enkel diep respect hebben. Het is dan wel erg kort door de bocht om te zeggen dat ze er door haar schenking zo warmpjes bij zit. Dit artikel laat namelijk zien wat je kan bereiken met zo’n gedreven persoonlijkheid. Janneke, keep up the good work en laat je niet naar beneden halen door mensen met afgunst.

  8. Karin Reply

    Ik waardeer de mening van Kaspar, omdat hij beetje nuance geeft op alle (evengoed interessante) succesverhalen. Geluk is immers ook een factor. Zelf moest ik vanwege reistijd op kamers. Ik heb tot m’n 30e (!) op een studentenkamer gewoond. Ik werk fulltime. Dit alles voor sparen, aflossen studieschuld. Ik maak bewuste keuzes. Maar als eenpersoonshuishouden kun je veel lasten nu eenmaal niet delen, in mijn geval maakt dat sparen lastig. De hypotheekverstrekker kijkt bovendien naar de originele studieschuld. Gevolg: ik zit nog steeds in mijn dure huurappartement. Kortom: dat het jou niet lukt om te kopen, maakt het niet onmogelijk voor iedereen. En als het jou wel lukt, betekent niet dat dit voor iedereen binnen handbereik ligt – zolang hij of zij de juiste keuzes maakt. Maar volgens mij bedoelen de meesten het ook niet zo zwart-wit, toch 🙂

    Wat betreft dit verhaal. Wat fijn die schenking, maar je bent zelf ook supergoed bezig!

  9. Astrid Reply

    Jeeee.. Ik lees deze rubliek graag en met interesse. Wat jammer dat er zoveel kritiek is in de comments. (is dat vandaag toevallig meer dan normaal?) Niet alleen op Janneke (‘goed gedaan maar niet op eigen kracht, foei’) en nu op Kaspar die nadat hij erom wordt gevraagd zijn verhaal doet (en dan zijn tijd zou moeten steken in een onderneming). Ik ben benieuwd of iedereen d die dit leest altijd zijn/haar financiën keurig in beeld heeft/had, en nooit hulp of een meevaller heeft gehad… Niet toch? Volgens mij lezen we dit allemaal vooral ook om inspiratie op te doen en te leren (soms over hoe je het zelf niet wil).
    Volgens mij maken veel mensen keuzes in het leven die op dat moment belangrijk voor hen zijn, en zijn financiën daar lang niet altijd de leidende factor in.

  10. Rob Reply

    Inderdaad met Chiel eens! Kaspar heeft hoognodig een eigen website/blog nodig, hij heeft er in ieder geval de tijd voor. Kan Kaspar daar zijn adviezen geven, en zijn volgers met zijn eigen sores lastigvallen. Dat is sowieso leuker voor de reacties op blogs van Renee, Kaspar gebruikt dit voor zijn eigen verdrietjes…

    1. Kaspar Reply

      Rob, lees de reacties van anderen. Er zijn heel veel meer lezers op Porterenee die zich storen aan het type negativiteit dat u hier brengt dan aan mijn inhoudelijke reacties die wel regelmatig gebaseerd zijn op eigen ervaringen (die ken ik immers het best), maar nooit gaan over klagen, sores of verdrietjes. Dus trek uw lering en hou voortaan uw kritiek op mijn inbreng bij u. U bent de uitzondering die het niet kan waarderen, en omdat velen het wel waarderen ben ik nog steeds bereid er tijd en energie in te steken om goede maatschappelijke discussies te voeren en ervaringen te delen opdat we er allemaal van kunnen leren.

  11. TheMoneyMindset Reply

    Ondanks de hulp van je ouders, vind ik dat je het voor jouw leeftijd – en in je eentje – heel erg goed voor elkaar hebt! Naast fulltime werken nog zoveel tijd per week aan een studie bezig zijn, vergt ook een bepaalde mate van doorzettingsvermogen. Knap!

  12. Stephanie Reply

    Sjeeeeeemig…. hier ook een triagiste in combinatie met een baan in een huisartsenpraktijk. Ik draai dezelfde uren maar 30 uur studeren naast ons zware vak incl. de onregelmatigheid lijkt mij onmogelijk.
    Mag ik vragen wat voor studie je doet? Petje af.

  13. Bram Reply

    Kaspar,
    Al eens gedacht om mee te doen aan deze rubriek?
    Ik ben benieuwd en vele met mij. Wellicht kun je nog wat mooie tips krijgen.

  14. Kaspar Reply

    Deze rubriek is voor een vrouwenblad en dus enkel voor vrouwen 😉
    Buiten dat zou ik er graag een keer aan deelnemen. En dat weet Renée ook.

  15. S. Reply

    Kaspar, ik zou zeggen neem het advies aan van Chiel en Bram!

    Janneke: mooie situatie, je mag trots op jezelf zijn! Mooi overzicht en wat knap dat je zo keihard werkt en studeert.

  16. joke Reply

    ik heb lang niet geregeerd , maar kan me wel vinden in hetgeen gezegd wordt .
    Kaspar ik waardeer jouw inbreng , maar soms gaat het wel erg veel over JOU … natuurlijk vragen lezers je ook van alles , dus je geeft reactie .
    In mijn beleving wordt het originele verhaal/ artikel vaak wat overschaduwd en dat vind ik jammer . Dus ja … een eigen blog ??TOP !

    Janneke , super hoe je het doet ; ik ken het beroep triagiste en dat is pittig ; en dan nog in combinatie met je studie .
    Discipline , applausje voor je zelf hoor

    1. Kaspar Reply

      Joke, Daar ben ik het mee eens. Ik reageer op basis van mijn eigen ervaring (zoals gezegd: die situatie ken ik uiteraard het beste). Maar heb hier na een vraag aan mij direct zelf al aangegeven: “En nu genoeg over mij… haha. Het gaat hier om het verhaal van Janneke 🙈” (zie hierboven ergens).

      Ik wil het helemaal niet over mij hebben, maar over een thema dat ik in dit succesverhaal tegenkwam: de hulp van ouders die wel/niet noodzakelijk zou zijn om op jonge leeftijd een huis te kopen. Maar ja, als mensen dan naar mij vragen antwoord ik (wil ik voortaan dan best wat zuiniger in zijn!). En vervolgens gaat een enkeling nog weer reageren dat ik moet stoppen met reageren en reageren enkele anderen weer dat er niet zo negatief gedaan moet worden o.a. naar mij… En voor je het weet gaat het allemaal over mij, terwijl ik dat helemaal niet wil noch daarom gevraagd heb… Dus eens: ditmaal is (niet voor de eerste keer) het oorspronkelijke verhaal wat overschaduwd geraakt, maar dat ligt in feite niet heel erg aan mij (al neem ik je opmerking wel mee hoor! Zal er voortaan in ieder geval zelf wat op proberen te letten!). (en een eigen blog? Neh. (Porte)Renee doet het super!! Kan ik absoluut niet beter, dus daar wil ik zeker niet mee gaan lopen concurreren! ;))

  17. Kaspar Reply

    S., Chiel en Bam, ik zou zeggen: neem het advies aan van heel veel mensen hier die het gezeur en de negativiteit zat zijn en die mijn bijdragen dus wél waarderen. Ben er een beetje klaar mee dat eeuwige geklaag en gezeur van een klein groepje mensen die maar blijft roepen dat ik moet oprotten bij Porterenee omdat zogenaamd niemand het zou waarderen terwijl steevast een veel grotere groep mensen aangeeft mijn reacties wel te waarderen en de negativiteit van opmerkingen als deze juist helemaal zat te zijn.

  18. LeLe Reply

    Renee, alsjeblieft. Geef eens gehoor aan alle oproepen en plaats eens het kasboek van Kaspar, maar dan niet onder de naam ‘ ‘waar doet ze het van’.

    Ik waardeer jouw bijdragen ook zeker wel Kaspar, maar misschien val je iets teveel in herhaling (kan jouw situatie inmiddels dromen) en interpreteren mensen dat als klagen, al dan niet terecht.

    Wat ik me ook zeker meerdere keren heb afgevraagd (en waar je niet op in gaat) is waarom je niet voor jezelf werkt. Ik meen me te herinneren dat je hoog bent opgeleid en specifieke kennis hebt die erg gewild is in de i(c)t? Dan kan je toch makkelijk 80-100 per uur vragen? Als het niet meer is….

  19. Bram Reply

    Hoi Kaspar,

    Ik volgt porterenee al een hele tijd met veel plezier. Maar ik heb nog nooit een reactie geplaatst.
    Wel zie ik veel jou naam voorbij komen in de reacties. Of dat geklaag of negativiteit is hoor je mij niet zeggen, sterker nog mij hoor je ook niet zeggen dat je moet oprotten. Dat zijn je eigen woorden.
    Maar ik heb het gevoel dat je een uitdaging mist dus vandaar mijn aanbod/idee om ook eens mee te doen.
    Verder wens ik jou met alles om je heen heel veel succes en wijsheid. En het ondernemerschap is zeker aan te raden! Ongelofelijk wat je daar voor boost van krijgt!

  20. Kaspar Reply

    @Lele, @Bram, Dank jullie wel! (Bram, sorry, had jouw naam even verkeerd als gevolg van de reactie van S. Uiteraard was die opmerking niet voor jou bedoeld!! Denk dat S. jou ook even verkeerd benoemd had in zijn reactie…).
    Goede vragen. Maar het gaat nu weer over mij, terwijl het hier over Janneke moet gaan… (maar toch heel kort: persoonlijke keuze om nu niet zelfstandig te gaan. Vind niet enkel mijn baan, maar mijn huidige vakgebied niet zo leuk meer. Dus daarmee gaan ondernemen is gedoemd te mislukken! En iets anders opzetten wil ik zeker weten ooit! Maar dan pas als de kinderen niet meer financieel van mij afhankelijk zijn en ik de risico’s dus alleen voor mezelf loop en niet ook voor hen).

    En Renee weet dat mensen benieuwd zijn naar mijn verhaal en dat ik het best wil delen! Dus dat komt ongetwijfeld wel een keer.
    Voor nu: laten we ajb terug gaan naar het succesverhaal en de thema’s daaruit in plaats van over mij praten (want geloof het of niet: ik ben helemaal niet zo van ‘in the picture’ staan…). Janneke is hier degene die de spotlight meer verdient. Want ondanks de flinke hulp van ouders en daarmee een behoorlijke dosis geluk is het écht waanzinnig wat zij hier in haar eentje voor elkaar bokst! En nog steeds met een zware baan én opleiding daarnaast. Dat verdient echt zóveel respect!

    1. S. Reply

      Kaspar: ik heb Bram niet verkeerd benoemd, ik ben het er mee eens dat jouw kasboek hier wel eens op Porterenee gepubliceerd mag worden. Ben erg benieuwd. En daarnaast ben ik het ook eens dat je al die energie, tijd en moeite misschien beter kan steken in een eigen blog of eigen onderneming. Zeker als je je huidige baan niet meer zo leuk vind. Dit keer heb ik mij niet uitgelaten over jouw negativiteit/gezeur/oprotten zoals je het zelf benoemd. Jouw woorden, dit keer niet die van mij. Lees mijn reactie nog maar eens.

  21. Vera Reply

    Als je extra hebt afgelost op je studielening kun je een update van het leningbedrag vragen. Dan wordt bij de hypotheek met het nieuwe bedrag gerekend. Vooral als je veel extra hebt afgelost kan dit verschil maken. Even inloggen/ bellen met DUO dus!

  22. Kaspar Reply

    S. , dan heb ik je helemaal verkeerd begrepen. Excuus! Eigen blog heb ik al, maar over een heel ander thema. Rest heb ik inmiddels hier al uitgelegd.

    En nu weer terug naar Janneke ’s verhaal! 😉

  23. Susanne Reply

    Ik lees heel vaak de reactie voorbij komen dat het als starter onmogelijk is zonder ouders een huis te kopen. Hierben ik het niet mee eens. Mij inziens is dit een kwestie van keuzes maken.

    Ik heb 2 afgeronde studies. Een studententijd van 7 jaar. ik heb steeds bewust de keuze gemaakt om niet op kamers te gaan. Voor beide opleidingen heb ik dagelijks enkele reis ongeveer 1,10 uur moeten reizen. Dus bijna 2,5 uur per dag. Tijdens mijn stages zorgde dit er voor dat ik regelmatig voor 06.00 uur al weg was en pas na 18.00 uur thuis was. Ik zag veel dorpsgenoten allemaal op kamers gaan omdat ruim 2 uur reizen per dag volgens hen ‘niet te doen was’.

    Ik bleef bij mijn ouders wonen. Heb mijn studie zelf betaald (enkel de boeken weden door mijn ouders betaald). Tussendoor ook nog zelf mijn rijbewijs betaald.

    Tijdens mijn studie heb ik gekozen om niet te lenen en zelf kei hard te werken. Op jaarbasis speelde ik ongeveer quitte. Mijn spaargeld bleef nagenoeg hetzelfde, maar ik bouwde geen schuld op, dit was voor mij voldoende.

    Na mijn laatste studie had ik 6000 euro op mijn spaarrekening (zelf gepaard al voor ik ging studeren). Ik ben 1 jaar bij mijn ouders blijven wonen waardoor ik na mijn studie snel heel veel kunnen sparen. Na 1 jaar thuiswonen ben ik goedkoop gaan huren (ongeveer 400 euro huur p/m excl gas). Dit zorgde ervoor dat ik in ruim 2 jaar tijd, 30.000 euro heb gespaard. En dat op mijn 25e niet verkeerd toch?

    Afgelopen maand heb ik met mijn vriend (hij heeft soortgelijke keuzes in zijn leven gemaakt) een huis gekocht. Dit met 30.000 euro spaargeld van mij en 30.000 euro van hem. Een leuk zakcentje voor kosten koper en een hele mooie inrichting etc. Waarschijnlijk houden we nog veel spaargeld geld over ook nog..

    Ik snap nadat dit niet voor iedereen mogelijk is maar mijn punt is, dat het draait om het maken van keuzes.

    Ik ken mensen die tijdens studententijd maximaal zijn gaan lenen ondanks dat ouders de volledige studie betaalde, amper werkten, op kamers gingen en 1x per jaar een verre reis maakten naar Thailand of Indonesië en daarnaast nog minimaal 2x per jaar een stedentrip binnen Europa. Tsja, dan sluit je je studententijd af met een schuld van +16.000 euro en dan zit je lang vast aan je te dure huur en duurt het jaren voor je kunt kopen.

    1. Kaspar Reply

      Wow zeg! @Renee, ik zie een pracht verhaal om eens iets mee te doen! Inspirerend… En inderdaad: kwestie van keuzes maken!
      Al zou het niet mijn keuze zijn als ik in deze tijd zou studeren… Mijn tijd op kamers beschouw ik nog altijd als de mooiste tijd van mijn leven. Veel geleerd, zelfstandig geworden (was ik daarvoor totaal niet!) en heel erg veel lol gehad, veel vrienden ontmoet, waaronder mijn toekomstige vrouw. Bij ouders blijven wonen was voor mij overigens ook echt geen optie, het was dik 2 uur enkele reis namelijk! (plus ik wilde echt graag het huis uit, niets ten nadele van mijn ouders!).

      Ik heb tijdens mijn studententijd ook altijd gewerkt, maar zonder flinke ondersteuning van mijn ouders had ik het financieel niet gered. Dankzij die steun ben ik er met een redelijk beperkte studieschuld uitgekomen, maar dat was alsnog pakweg 20.000 euro! (dat was wel mede een keuze overigens omdat ik het laatste jaar maximaal geleend heb omdat toen mijn oudste geboren was! En nee, dat was geen ongelukje 😉 , Anders was het pakweg 12.000 euro geweest waarschijnlijk).

      Huren was destijds nog fors goedkoper dan nu, maar huren voor 400 euro was toen al ondenkbaar (en dat was in een goedkope stad, dus niet randstad). We hebben gezocht, maar kwamen niet onder de ca. 700 euro (en dat was voor slechts een ruim twee-kamer appartement…)! Kopen was daarom in die tijd goedkoper en kon destijds nog zonder problemen omdat eigen geld toen nog niet nodig was. En toen hadden we in enkele jaren tijd ook ineens die (bijna) 30.000 euro, maar dan in overwaarde in onze woning!

      Maar geheel eens. Alles valt of staat met keuzes, al is de keuze om al op je 23e een huis te kopen vandaag de dag toch wel écht nagenoeg onmogelijk zonder hulp! (En dat was ca. 20 jaar terug toch echt heel anders!! En als je het mij vraagt vind ik dat nog steeds een eerlijker/beter systeem dan nu…)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *