Hoe wij alle rekeningen betalen van één inkomen

Vroeger betaalden bijna alle gezinnen de rekeningen van één inkomen. Tegenwoordig? Bijna niemand meer. Terwijl dat echt nog prima kan. Wij doen het namelijk ook.

Ik bedacht het een paar maanden geleden, eigenlijk naar eindelijk van een nieuwsbericht. De SGP klaagde dat gezinnen met één inkomen relatief teveel moesten afdragen. In hun gelovige achterban werken de meeste vrouwen niet. Daarnaast zijn er natuurlijk legio andere redenen waarom maar één van de twee partners werkt. Ziekte, werkloos, en ga zo maar door. Mijn man en ik werken allebei, beide als zzp’ers. Hij is radiopresentator en voice-over, ik schrijf stukkies, om het maar zo te noemen. We verdienen daar samen een prima inkomen mee. Onze vaste lasten zijn net wat meer dan 2000 euro per maand, inclusief alles. Dat is minder dan ik iedere maand netto verdien. (Dat is een luxe, ik weet het.) En dus dacht ik: waarom die rekeningen niet allemaal van mijn salaris betalen en het inkomen van mijn man helemaal sparen en/of investeren. Nu zeg ik hierboven: het kan prima, leven van één inkomen. Dat moet misschien een beetje genuanceerd. Ik bedoel dat dat haalbaar is voor tweeverdieners met prima salarissen. Daar zijn er genoeg van. Er zijn natuurlijk ook genoeg gezinnen waar het niet haalbaar is. Dat besef ik maar al te goed.

Lees ook: Mijn inkomen van afgelopen maand

Mijn man vond het wel een goed idee. Hij is slecht in rekeningen (op tijd) betalen. Hij vindt financien niet leuk om te doen. Ik heb er geen moeite mee, zie er wel een uitdaging in. Dus spraken we: jij stort je inkomen op de spaarrekening en een deel (500 euro per maand) in aandelen. Hoe we dat doen lees je hier.

Van al het geld dat ik binnen krijg, haal ik aan het einde van de maand de kosten voor de rekeningen af. Ook extra kosten – een keer nieuwe schoenen voor de kinderen, of een etentje, betaal ik. Dat is iedere maand een uitdaging, geef ik toe. Soms gaat het maar net. Als ik een slechte maand heb gedraaid, of een opdrachtgever niet op tijd betaalt, is het soms krap. Dat gevoel kende ik eigenlijk niet. Zo van: kunnen we deze maand de rekeningen wel betalen. Nu is die zorg bij ons natuurlijk fictief. Want mijn man verdient ook nog geld. Maar ik ga er wel anders door denken over onze inkomsten en uitgaven. Ik vind dat ik met mijn inkomen alles zou moeten kunnen betalen. Zo niet, dan geven we echt teveel geld uit. De manier waarop we het nu aanpakken is veel confronterender dan toen we beide inkomens nog als ‘uitgeef-geld’ zagen.

Ander voordeel is dat er nu echt structureel gespaard en geïnvesteerd wordt. Mijn man heeft één grote, vaste opdrachtgever. Daar werkt hij iedere maand ongeveer net zoveel en krijgt dus iedere maand ongeveer net zoveel betaald. Wanneer hij dat geld ontvangt, zet hij belasting en BTW weg op een aparte rekening. Dan blijft er zo’n 1000 euro spaargeld over (of we lossen dit af op de hypotheek) en 500 euro om te investeren in indexfondsen op de beurs. Dat zijn dus twee vaste bedragen die we altijd halen. Alle andere bedragen die binnenkomen gaan na aftrek van afdrachten, hup, zo naar de spaarrekening. Mijn man is dus volledig gefocust op zoveel mogelijk sparen en geeft daardoor niet onnodig geld uit. Ik ben volledig gefocust op het betalen van alle vaste lasten en andere rekeningen en geef daardoor zo min mogelijk geld uit. Het werkt dus niet alleen in praktische zin, maar houdt ons ook allebei bij de les.

Het belangrijkste vind ik uiteindelijk dat we weten dat we het met één inkomen ook redden, mocht het ooit nodig zijn. Stel dat we ooit uit elkaar gaan, één van ons inkomen verliest of er iets anders gebeurt waardoor onze verdiensten door de helft gaan. Dan hoeven we niet te verhuizen en hoeven we niet wakker te liggen. Bovendien: we hebben ook onze flinke spaarpot nog, dan. Al hebben we die dan niet eens nodig. Het geeft een hoop rust en neemt veel zorgen weg. En het geeft ook de ruimte aan ons beide om eens te zeggen: Nu wil ik iets anders gaan doen. Een vaste opdrachtgever laten gaan, een nieuw project beginnen (zoals PorteRenee). Uiteindelijk heeft ook dit weer allemaal te maken met…. ja, daar is het woord weer: vrijheid.

Lees ook: ‘We leven met het hele gezin van mijn parttime inkomen’

15 Comments

  1. dertigermetkids Reply

    dat een aantal gezinnen dat kan, betekent niet dat t bij iedereen kan ? wij zouden t wel kunnen doen, maar dan blijft er niets over.. is niet wat we willen.. we willen idd ook nog graag leuke dingen doen en de hele dag maar in mn uppie thuis zitten (want voor een 2e auto en uittapjes is dan zeker geen geld) zie ik ook niet zo zitten ?
    werk nu thuis, dus thuis voor mn eigen kids maar ook inkomen. heerlijk. lekker sparen, straks extra aflossen en geen zorgen (en geen buitensporige uitgaven gewoon lekker 2 weken in drenthe op vakantie bijvoorbeeld) heerlijk bevalt ons heel goed. zie t nut niet zo in van opeens thuis gaan zitten me rot vervelen en vereenzamen :p

    1. dertigermetkids Reply

      we sparen wel een groot deel trouwens, maar niet heel mijn inkomen dat redden we gewoon niet met de huidige vaste lasten, waar ook een deel boodschappen voor mn werk bij in zit (wat ik wel weer opgeef bij mn belastingaangifte, maar gewoon van onze prive rekening betaald wordt met onze boodschappen samen)

    2. Ikkelien Reply

      Ik ben al bijna 4 jaar thuis en heb hier heel bewust voor gekozen. Na 33 jaar werken vond ik het op mijn 50ste wel mooi geweest.
      Ik verveel me nooit en ben bepaald niet eenzaam…
      Mijn man is ZZP-er en heeft een zeer wisselend inkomen. We hebben 5 kinderen waarvan er nog 1 thuis woont. Verder een hond, 3 katten en 4 kippen.
      We leven bewust maar niet zuinig. Het is een sport om rond te komen en ook nog extra te kunnen aflossen op de hypotheek.
      Vrije tijd en weinig stress is zoveel meer waard dan salaris…

      1. dertigermetkids Reply

        ik ben pas 33, ben toevallig vandaag een ochtend vrij.. en verveel me rot.. netflix van half 9 tot 15 u is best wel saai… ??
        niet iedereen heeft een handvol vriendinnen en mn zusjes wonen ver weg (2,5 u rijden… )

        stress heb ik totaal niet van mn werk als gastouder omdat ik thuis werk, dus alles gaat gewoon verder maar dan als een groot gezin 😉 alleen ben ik degene die verantwoordelijk is voor de opvangkinderen, kan dat niet overlaten aan mn man of een oppas wat wel met eigen kinderen kan 😉 maar dat is bij elke baan, dat je die zelf uitvoert 😉

  2. Alida Reply

    Ja je kunt van één salaris leven, wij hebben het ook jaren gedaan. Uiteindelijk draait het allemaal om keuzes maken of je nu veel of weinig verdient. Waar het aangehaalde artikel met name over ging is de ongelijkheid in belasting. Wanneer je éénverdiener bent wordt je onevenredig zwaar belast. Louter omdat je eenverdiener bent. En dat vind ik niet eerlijk. Jaren lang hebben wij het ook zo gedaan omdat wij dit graag wilden. Maar raar is het wel dat het zo ongelijk is en dat je in feite “gestraft” wordt wanneer je deze keuze maakt. In het kader van het regeringsbeleid om de arbeidsparticipatie te stimuleren zijn deze belastingregels verzonnen en het is bedoelt om je andere keuzes te laten maken. Maar het heeft ons er niet van weerhouden om heel eigenwijs en misschien financieel minder handig toch onze eigen keuzes te maken. Geen spijt van gehad hoor!

  3. Maris Reply

    Als alleenstaande moet je toch ook gewoon je rekeningen betalen van 1 inkomen. Het is gewoon een kwestie van keuzes. En niet in de val trappen van ‘je angst verzekeren’ door tig verschillende soorten verzekeringen af te sluiten. Je woonlasten vanaf het begin af aan zo laag mogelijk houden (blijf lekker in die goedkopere woning zodat je kunt sparen en ga pas weg als je kunt kopen). Wanneer je als alleenstaande fulltime werkt moet dit echt niet onmogelijk zijn, zo lang je vanaf het begin af aan maar gewoon goed spaart. En niet teveel uitgeeft. En een budget opstelt voor jezelf. Alleen worden veel mensen meegesleept in het zogenaamd steeds meer ‘moeten’ kopen en hebben van spullen en auto’s en weet ik het wat meer. Dat gevalletje van ‘de buurman heeft dit, dus ik moet dit ook hebben’.
    Ik word er serieus een beetje pissig van als ik lees dat mensen soms aan 3000 per maand ‘niet genoeg’ hebben. Hallo, ik heb niet eens 1 derde en ik heb ook genoeg. Dus wat zeur je dan? Je moet alleen jezelf geen mega luxe levensstijl willen aanleren terwijl je daar eigenlijk het geld niet voor hebt. Als je het wel hebt, prima! Zo niet, gedraag je dan ook gewoon naar het inkomen dat je hebt. Maar het is een kwestie van willen en discipline. En natuurlijk ook om kunnen gaan met geld.

    1. Renee Post author Reply

      Ik snap je opwinding. Iedereen heeft recht om er het zijne van te denken, maar ‘nodig hebben’ is een rekbaar begrip
      .

      1. Maris Reply

        nodig hebben staat voor mij gelijk aan ‘niet zonder kunnen’. Alles waar je theoretisch gezien zonder zou kunnen is wat mij betreft een keuze/ luxe. Maar sommige mensen zien dat inderdaad anders.

    2. dertigermetkids Reply

      heeft idd met keuzes te maken.. een groter huis kost meer geld, kinderen kosten geld, een tuin kost meer geld dan een balkon etc. keuzes.. als je financieen veranderen kunnen je keuzes mee veranderen en bij minder inkomen zal t soms ook gewoon moeten

  4. Caith Reply

    Ik vind het geen prestatie. Jullie verdienen goed en kunnen veel sparen. Er zijn zoveel gezinnen die niet eens €2000,- per maand hebben en helemaal niet kunnen sparen.
    Ik vind het tof dat jullie dat bereikt hebben, jullie werken er hard voor. Echter zijn er mensen die nog harder werken en het met een stuk minder moeten doen.

    1. Renee Lamboo Post author Reply

      Helemaal mee eens, Caith. Er zijn mensen die het met veel minder moeten doen. Er zijn ook genoeg mensen die ongeveer verdienen wat wij verdienen en alles iedere maand uitgeven.

  5. Alexandra Reply

    Als alleenstaande met één inkomen, altijd gespaard, maar zijn er ook periodes geweest dat dit minder makkelijk ging. Maar alle kleine beetjes helpen, dus ik heb nog steeds een spaarpot voor klein geld dat aan het eind van de maand over is, statiegeld end. Daarnaast alles dat je kunt bewaren met een aanbieding kopen, alleen wát je nodig hebt. Werkt ook, net als huismerk, voor een heleboel dingen goed genoeg. Er zijn geen dingen die ik laat, maar maak wel altijd een keuze. Heb ik het nodig, ga ik het gebruiken. Dat leuke jurkje, daar spaar ik voor, zodat ik het in de uitverkoop kan kopen. Ik heb het niet nodig, maar in de uitverkoop, voor extra, ja dan wil ik het graag hebben. Op die manier voelt het voor mij als een kadotje omdat ik er moeite voor heb gedaan. Het komt ook voor dat de interesse dan al weer over is, wel dat is goed voor mijn spaarpot, heb ik nog iets in het verschiet. Leven is genieten, maar het hoeft niet duur te zijn.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *