Rondkomen van één inkomen. Ken (vaak) best.

Hallo tweeverdieners. Wist je dat jullie het hoogstwaarschijnlijk ook van één inkomen zouden kunnen doen? Zo doen wij het thuis. Dat andere salaris gaat, hup, zo naar de spaarrekening iedere maand.

Toen ik nog in de Randstad woonde, kende ik bijna geen stellen waarbij niet allebei de partners werkte. Vaak allebei fulltime en wanneer er kinderen kwamen gingen één van de twee, soms allebei, minder werken. Maar ze bleven werken. Ik hoop dat ze dat deden omdat ze hun werk leuk vinden, ik vrees een beetje dat ze het ook deden omdat het nodig was. Want leven van één inkomen, dat was toch iets uit de jaren ‘50. Toen éénverdieners nog de norm waren, omdat moeders de vrouw het druk had aan het aanrecht.


Dat vrouwen zijn gaan werken vind ik, persoonlijk, een van de belangrijkste ontwikkelingen in Nederland van de laatste decennia. Het heeft alles veranderd. Het heeft vrouwen vooral ook veel meer vrijheid gegeven. Even een disclaimer. Ik ben dus vooral vóór werken, voor allebei de sekse. Toen wij verhuisden naar een dorpje in de polder, waar de emancipatie nog wat minder ver doorgedrongen is, ontmoette ik veel vrouwen die niet werkten. Zeker niet tijdens de jonge jaren van hun kinderen. Ze konden dat bekostigen omdat de huizenprijzen hier een stuk lager liggen. En, vermoed ik, omdat dat gevoel van alles willen en moeten hier wat minder is. Wanneer er minder uitgaat, hoeft er ook minder binnen te komen. Zo simpel is het.

Wij werkten nog allebei en wilden dat zo houden. Werk is voor zowel mijn man als voor mij iets belangrijks. Het draagt bij aan ons zelfrespect, aan onze sociale contacten, aan het gevoel dat je uit jezelf haalt wat erin zit. Maar.. zo dacht ik. Wat nu als we zouden gaan leven van één inkomen. Dan komen we het andere in zijn geheel, hup, naar de spaarrekening overboeken. Het idee viel goed bij mijn man. Zo was hij in een klap verlost van het gedoe iedere maand met het overmaken van de helft van de vaste lasten. Hij een wandelde wiskunde-ramp en dus zorgde dat iedere maand weer voor verwarring. Alles wat hij binnenkreeg zette hij op een spaarrekening. Dat was voortaan alles wat hij hoefde te doen. Ik betaalde met mijn inkomen alle rekeningen. Daarnaast betaalde ik ook alle uitjes en extra’s. Zo had ik er ook beter inzicht in. We begonnen hier een half jaar geleden mee. En het lukt. Het lukt me zelfs om alle rekeningen te betalen, leuke dingen te doen én nog een beetje te sparen. Hoe cool is dat? De spaarrekening is door de stortingen van mijn man ook flink gegroeid. Voor ons werkt dit heel goed.

Nog even een rekensom. Stel, je werkt allebei. Jullie verdienen allebei rond de 1700 euro netto per maand. Dan probeer je van die 1700 euro netto alles te betalen. Afhankelijk van hoe hoog je vaste lasten zijn, zul je moeten schrappen in je uitgavepatroon. Omdat de grens van wat je uit kunt en mag geven nu opeens zo scherp is, lukt dat vaak makkelijker. Het is een uitdaging, met als beloning dat je nooit meer het gevoel hebt dat het geld tussen je vingers doorglipt. Je weet dat je iedere maand goed spaart. En, wat ook fijn is, je weet dat als je er ooit alleen voor komt te staan, je het financieel ook redt. Eigenlijk zouden je vaste lasten nooit hoger moeten zijn dan het hoogste inkomen dat er binnenkomt. In een ideale wereld niet hoger dan het laagste inkomen dat er binnenkomt. Voor ons werkt het. Het zal niet voor iedereen haalbaar zijn. Maar als je allebei een net salaris verdient, is dit haalbaar. En nog even om je iets enthousiaster te maken. Stel je zet die 1700 euro iedere maand weg. Dan heb je aan het einde van het jaar, zelfs nog zonder rente, ruim 20.000 euro gespaard. Nice, toch?